Πώς να εξοντώσετε ένα δαίμονα μέσω Skype

Τελικά η ζωή μοιάζει με τα έργα καμιά φορά. Από πολύ μικροί βλέπουμε στα κινούμενα σχέδια, όποτε πρέπει να πάρει την απόφαση για κάτι ο ήρωας, να πετάγονται από το μυαλό του δύο σύννεφα. Στο ένα εμφανίζεται η μορφή του πρωταγωνιστή με φτερά και   φωτοστέφανο και στο άλλο με μαύρα κερατάκια και ουρά. (Παρεμπιπτόντως, σκεφτείτε ότι αν δεν είμαστε δυτικοί, χριστιανοί, τέλος πάντων δεν μεγαλώναμε κάτω από αυτό το πρίσμα των θρησκευτικών πεποιθήσεων δεν θα καταλαβαίναμε τι συμβολίζουν οι εικόνες, αυτό λοιπόν είναι το εικονογραφικό μήνυμα που λένε…) Ο καλός, ο άγγελος δηλαδή, είναι  πάντα και ο αδύναμος της υπόθεσης. Ο κακός, ο δαίμονας δηλαδή, τον κοροϊδεύει συνέχεια και βασικά δεν τον αφήνει στην ησυχία του. Ακολουθεί μια συζήτηση των τριών- γιατί ενώ οι δύο ουσιαστικά αποτελούν μέρος του ίδιου ατόμου, ο πρωταγωνιστής έχει την τάση να συζητά μαζί τους για την επιλογή του και ανάλογα με το είδος της ταινίας-κινούμενου σχεδίου κερδίζει ένας από τους δύο.

Αφορμή να τα σκεφτώ όλα αυτά ήταν μια κουβέντα που είχα προχτές με ένα φίλο. Κάποια στιγμή φτάσαμε σε ένα σημείο να μιλάμε για τον καλό του εαυτό και τον κακό και το πώς καταπιέζει ο κακός τον καλό και δεν αφήνει τον καλό να κάνει τη δουλειά του. Επηρεασμένη εγώ από το charmed- ναι εκείνο με τις τρεις μάγισσες στο Σαν Φρανσίσκο (ναι με την Alissa Milano) που προσπαθούν να σώσουν την ανθρωπότητα και δεν καταφέρνουν να σταυρώσουν γκόμενο γιατί τον αφήνουν συνέχεια στα κρύα του λουτρού γιατί έχουν κάποιον δαίμονα να εξοντώσουν- άρχισα να του λέω ότι πρέπει να αποφασίσει αν θα γίνει White lighter ή Demon. Μου είπε "έτσι όπως το θέτεις σαφώς και θα ήθελα να γίνω White lighter αλλά τον δαίμονα πως τον εξοντώνουμε;" Κάθισα και το σκέφτηκα λίγο, έφτιαξα και ένα τοστ για να το φιλοσοφήσω καλύτερα καθώς έτρωγα, και κατέληξα στο   ότι δεν μπορούμε να τον εξοντώσουμε γιατί θα εξοντώναμε και τον καλό μαζί του- έχω δει πάρα πολλά επεισόδια από τη σειρά και το κατέχω το θέμα πλέον-, και όπως και να 'χει εγώ μαγικά φίλτρα ακόμη να μάθω να φτιάχνω. 

Ενώ χώνευα το τοστ, μου ήρθε η ιδέα για το σχέδιο "Κοφι Ανάν". Στη συγκεκριμένη περίπτωση θα ορίζαμε μια "νεκρή ζώνη" όπου θα πήγαινε να εγκατασταθεί ένας ΟΗΕ και θα έκανε τον ειρηνοποιό. Θα διασφάλιζε ότι ο κακός δεν θα έμπαινε στα λημέρια του καλού, και θα έκανε ανενόχλητος ο καλός τη δουλειά του, χωρίς να καταναλώνει το χρόνο του στο να προσέχει τον κακό. "Ωραία" μου είπε ο φίλος μου, "και ποιος θα είναι αυτός ο ΟΗΕ; Θα είναι κάποιος φίλος; κάποιος γνωστός μου;" Του απάντησα ότι δεν μπορεί να είναι φίλος γιατί ενώ μπορεί να λένε οι φίλοι ότι θα είναι πάντα εκεί όταν τους χρειάζεσαι μέσα στις κάρτες γενεθλίων που μας χαρίζουν, πρακτικά δεν μπορούν να είναι πάντα εκεί. "Άρα πρέπει να είναι κάποιος μέσα στο μυαλό σου, κάποιος που η θύμηση του να τρομάζει τον κακό." "Δηλαδή να βάλω και τρίτο άτομο μέσα στο μυαλό μου; Δεν θα χωράμε!!!" "Ναι έχεις δίκαιο" του είπα. "Στους δύο τρίτος δεν χωρά. Άρα λέμε όχι στο "σχέδιο Αναν" και πάμε σε άλλο σχέδιο." Εγώ επέμενα στο σχέδιο με τις μάγισσες, πολύ ήθελα να εξοντώσω ένα δαίμονα και να ζω και σε εκείνο το σπίτι με τη σοφίτα και να έχω και μαγικές δυνάμεις. "Deolinda!!!" μου είπε. "Σύνελθε!!!" Και αφού επανήλθα στο νοικιασμένο μου διαμέρισμα ενός υπνοδωματίου στην πόλη της αδελφής του Μέγα Αλέξανδρου, συνεχίσαμε "σοβαρά" την κουβέντα μας. Βασικά όχι πολύ σοβαρά γιατί… εμένα μου ήρθε η απορία : γιατί φαγώθηκε να γίνει καλός; "Εγώ θέλω να γίνω κακιά" του είπα. "Είμαι πολύ καλή και λένε men love bitches -και νομίζω ισχύει από τη μέχρι τώρα εμπειρία μου." "Εγώ θέλω να γίνω καλός γιατί οι καλές κοπέλες θέλουν μόνο τους καλούς." Μα του λέω αφού στα έργα ο κακός έχει τη σέξυ γκόμενα και το ουάου αμάξι… ναι αλλά με συμπλήρωσε και σωστά, "στο τέλος πάντα τον αφήνει για τον καλό της ταινίας". "Εντάξει τότε. Στείλε μου τον κακό σου εαυτό σε μένα που τον χρειάζομαι και μείνε εσύ με τον καλό." Τον ρώτησε (τον κακό του εαυτό) αν θέλει να έρθει Θεσσαλονίκη και ο κακός είπε ότι χρειάζεται μια αλλαγή και έτσι δια μαγείας, και μέσω του skype, ήρθε ο κακός, πέρασε από τα πλήκτρα του laptop μέσα στα δάκτυλα μου και στη συνέχεια ανέβηκε στο δεξί συννεφάκι πάνω από το κεφάλι μου για να δώσει ενισχύσεις στην δικιά μου κακιά Deolinda που δεν κάνει καλά τη δουλειά της και κινδυνεύει να την διώξουν από τον Πα.Συ.Κ.Ε. (Παγκόσμιος Σύνδεσμος Κακών Εαυτών). Αλλά "πρόσεξε", μου είπε ο μόνο καλός-φίλος μου,"μόλις τον βαρεθείς θα τον δώσεις και εσύ παρακάτω." "Οκέι, σύμφωνοι." 

Ο φίλος μου ένιωσε πολύ καλύτερα με την όλη κατάσταση και χάρηκα πάρα πολύ. Ένιωσε τόσο καλά που πήγε και ξυρίστηκε για να φανεί στο πρόσωπό του ο "καλός εαυτός"- πού να τρέχει τώρα να ψάχνει για φωτοστέφανα στις 3 το πρωί.... Εγώ από την άλλη δεν ένιωσα ιδιαίτερη αλλαγή. Θα περιμένω να τακτοποιηθεί ο "κακός" μέσα στο μυαλό μου, και να δω αν αλλάξει κάτι στη συμπεριφορά μου. Τελικά ξαναπείνασα. Ήταν λίγο εκείνο το τοστ για βραδινό, λέτε αυτός ο κακός να τρώει πολύ;

Σκέψεις πάνω στο γιαούρτι, το κωλόχαρτο και το χέσιμο…

Η ιδέα να γράψω αυτό το κείμενο μου ήρθε ένα πρωί ξημερώματα Σεπτέμβρη, ενώ καθόμουνα στη λεκάνη της τουαλέτας με ένα βιβλίο στο χέρι.  Πρόκειται για μια απλή λογική αλληλουχία σκέψεων, όπου η επόμενη συνεπάγεται της αμέσως προηγούμενης και από αυτή εξάγεται η αμέσως επόμενη. Ακούστε λοιπόν τι σκέφτηκα… 

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων. Η πρώτη είναι αυτών που πάνε στο σούπερμαρκετ και ψάχνουν να βρουν αυτά τα θαυματουργά σκευάσματα, τύπου γιαούρτι, που μέσα σε 10 μέρες υπόσχονται να τους ανοίξουν τη «δίοδο» του εντέρου και θα βρουν την «ανακούφιση». Η δεύτερη, είναι αυτών που δεν αντιμετωπίζουν τέτοιου τύπου προβλήματα και έχουν αναθεωρήσει πλέον τις απόψεις τους για το γιαούρτι επειδή έχει γίνει όλος αυτός ο χαμός  με τις διαφημίσεις, οι οποίες έχουν συνδέσει αυτό το υπέροχο σκεύασμα με την πράξη της αφόδευσης. Εγώ ανήκω στη δεύτερη κατηγορία. Δόξα το Θεό υγιέστατο το έντερο. Μάλιστα πιστεύω ότι τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις της ανθρωπότητας τις σκέφτηκε ο ανθρώπινος νους μέσα σε εκείνα τα λίγα λεπτά πριν την «απελευθέρωση». Για τα σκατά μίλησε και ο Κούντερα και συμφωνώ απόλυτα με όσα είπε. Εγώ θα σας μιλήσω όμως για κάτι που σχετίζεται έμμεσα με το θέμα.

Σκεφτείτε λοιπόν ότι ξυπνάτε πρωί πρωί και ετοιμάζεστε για τη δουλειά – θα σας το περιγράψω σαν αμερικάνικη ταινία αλλά ξέρω ότι πολύ πιθανό δεν το κάνετε έτσι… σας συγχωρώ. Χτυπάει το ξυπνητήρι-κινητό. Βλέπετε την ώρα, πατάτε το snooze. Μετά από 9 λεπτά ξανακτυπάει και αποφασίζετε ότι θα αργήσετε και σηκώνεστε. Φοράτε την ρόμπα σας- λουλουδάτη σατέν για τις γυναίκες, μπλε χοντρό μπουρνούζι για τους άντρες. Αρχικά πάτε στην κουζίνα, ανάβετε την καφετιέρα – την οποία φυσικά είχατε ετοιμάσει από το προηγούμενο βράδυ με φίλτρο, καφέ, νερό και τα σχετικά. Στη συνέχεια ανοίγετε την εξώπορτα σας. Απλώνεται μπροστά σας η απέραντη έκταση από καταπράσινο γρασίδι που διαθέτει η μονοκατοικία σας στα προάστια και ακριβώς εκείνη την ώρα περνάει από μπροστά σας το παιδί με τις εφημερίδες, πάνω στο ποδήλατό του. Ρίχνει μια προς το σπίτι σας και τρέχει ο σκύλος σας- ράτσας λουκάνικο μακρύτριχο, χρώματος καφέ σοκολατί- και σας τη δίνει. Του λέτε «τι καλό σκυλάκι που είσαι!!!» και πάτε να βάλετε τον καφέ Κολομβίας, που μόλις ετοιμάσατε, στο φλιτζάνι σας. Παίρνετε τον καφέ σας και πάτε προς το «μέρος»- ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το λέμε «μέρος»… νομίζω μόνο στην Κύπρο το λέμε έτσι. Στο «μέρος» που λέτε, κάθεστε στην τουαλέτα. Ανοίγετε την εφημερίδα σας διάπλατη και αρχίζετε να διαβάζετε για τις επικείμενες εκλογές ή τα ζώδια. Έχετε σκεφτεί  όμως ποτέ, ότι αυτό που κρατάτε στα χέρια σας είναι ουσιαστικά μια άλλη μορφή κωλόχαρτου; Ή έχετε συνειδητοποιήσει ότι η πρώτη ύλη για να φτιαχτεί το κωλόχαρτο σας, η εφημερίδα, αλλά και το κουτί που περιείχε μέσα το γάλα που βάλατε πριν λίγο στον καφέ σας, είναι η ίδια; Μπορεί και να το έχετε σκεφτεί και χαίρομαι πάρα πολύ που δεν σκέφτομαι μόνο εγώ τέτοια «σοβαρά ζητήματα».

Αλλά ας προχωρήσουμε τη μέρα σας παρακάτω. Ετοιμάζεστε λοιπόν, αποχαιρετάτε σύζυγο-ερωμένη-παιδιά-υπηρετικό προσωπικό-γατιά-σκυλιά-καναρίνια-φυτά και φεύγετε για τη δουλειά. Είστε πολύ περήφανοι για τη δουλειά σας γιατί δουλεύετε σε μια μεγάλη φίρμα, στον εικοστό ένατο όροφο ενός γυάλινου πύργου σχεδιασμένο από έναν αρχιτέκτονα του star system. Τη θέση την πήρατε με πολύ κόπο. Για να την πάρετε, ταχυδρομήσατε ένα χοντρό φάκελο που είχε μέσα απολυτήριο λυκείου, πτυχία, διπλώματα, proficiency, superior, συστατικές επιστολές, φωτογραφίες, μέχρι και πιστοποιητικό γεννήσεως... Ένα μάτσο «κωλόχαρτα» δηλαδή. Αλλά είμαι σίγουρη ότι δεν έχετε σκεφτεί ότι σκουπίζετε τον ωραίο σας πισινό κάθε πρωί πριν πάτε στη δουλειά σας με ένα πράγμα που αν το δούμε ψυχρά, επιστημονικά, από άποψης υλικού, είναι το ίδιο με αυτά που δείξατε για να πάρετε τη δουλεία. Και σκεφτείτε τώρα ότι στη δουλεία πάτε, εντάξει για το γόητρο του να λες ότι κάνεις καριέρα και δουλεύεις σε φίρμα, αλλά κυρίως για να βγάζετε το ψωμί σας. Πληρώνεστε στο τέλος του μήνα με μια επιταγή. Την οποία επιταγή πάτε στην τράπεζα και την κάνετε μετρητά… και καταλαβαίνετε που το πάω… ένα και το αυτό με το κωλόχαρτο, και η επιταγή και τα χαρτονομίσματά σας.

Από τότε όμως που πήρατε τη δουλειά σας έχουν περάσει δέκα χρόνια- μην ανησυχείτε, ακόμη έχετε τη γοητεία σας- αλλά ένα νέο στέλεχος που προσλήφθηκε πριν ένα μήνα υπέβαλε όλα του τα «χαρτιά» ηλεκτρονικά- μη σας πω έκανε και τη συνέντευξη μέσω Skype. Επίσης, την προηγούμενη βδομάδα πληροφορηθήκατε ότι η εταιρεία θα σας καταθέτει το μισθό σας σε λογαριασμό σε τράπεζα και σας έχει εκδώσει και μια πιστωτική κάρτα. Με τις πιστωτικές και την προαγωγή ύστερα από δέκα χρόνια δουλειάς, εσείς την είδατε και πολύ στέλεχος και αποφασίσατε ότι θέλετε να διευρύνετε τους ορίζοντες σας και γι’ αυτό διαβάζετε πλέον μόνο on-line την επικαιρότητα από διάφορα site, ας πούμε από αυτό της New York Times ή της Herald Tribute. Μέχρι στιγμής σας έχω αναιρέσει όλες τις χρήσεις του χαρτιού που σας υπέδειξα πιο πάνω και τις έχω αντικαταστήσει με ηλεκτρονικές μορφές εκτός από μια. Αυτή του κωλόχαρτου…

Η απορία μου εμένα τώρα είναι: πότε θα βρεθεί κάτι να αντικαταστήσει το κωλόχαρτο; Θα ζήσουμε ποτέ να δούμε το e-κωλόχαρτο; Ή θα έρθει κάποτε η μέρα που δεν θα έχουμε ανάγκη για «ξαλάφρωμά» και αυτόματα θα καταργηθεί το κωλόχαρτο σύμφωνα με το δίπολο αγοράς-ζήτησης; Αν λοιπόν έρθει αυτή η μέρα, που δεν θα αφοδεύουμε δηλαδή, τότε θα σταματήσουν και οι ηλίθιες διαφημίσεις για τα γιαούρτια που ενεργοποιούν τα έντερα και θα μπορέσω επιτέλους να ξαναφάω γιαούρτι χωρίς να σκέφτομαι το χέσιμο!!! 

Κάντε έρωτα, όχι πόλεμο…

Σήμερα πήγα για διόρθωση στον καθηγητή μου στο πολυτεχνείο. Ήμουν σίγουρη ότι θα μου έβαζε τις φωνές και θα με ξαπόστελνε γιατί δεν τον είχα βρει πριν το καλοκαίρι για να μου διορθώσει την εισαγωγή της εργασίας μου, όπως είχαμε συμφωνήσει. Τελικά κάθε φορά γίνονται τα ίδια μ’ αυτόν τον άνθρωπο. Το βράδυ πριν πάω για διόρθωση τον βλέπω όνειρο να με ειρωνεύεται και να γελά με το πόσο ανήξερη και όταν έρθει τελικά η ώρα να πάω στο γραφείο του είναι πάντοτε ευγενικός, με κατανόηση και υπομονή. Έτσι και αυτή τη φορά όχι μόνο δεν μου θύμωσε αλλά περάσαμε και μια ώρα κάνοντας μια υπέροχη συζήτηση «περί ανέμων και υδάτων» με μικρές παρενθέσεις που αφορούσαν την εργασία μου.

Ο καθηγητής μου αυτός είναι ένας ευγενέστατος, δυναμικός κύριος που έχει μανία με την σωστή χρήση της ελληνικής γλώσσας. «Είτε μιλάς καθαρεύουσα, είτε δημοτική, είτε κυπριακά πρέπει να έχεις συνείδηση του τι λες». Μιλάει σε όλους τους φοιτητές του στον πληθυντικό, παρόλο που σχεδόν έχει βγει στη σύνταξη. Είναι τυπικός και έχει πάντοτε όρεξη για κουβέντα που δεν υπάρχει περίπτωση να μην καταλήξει σε συζήτηση φιλοσοφικού περιεχομένου Στις αρχές εγώ τον έτρεμα- και εξακολουθώ να τον βλέπω με δέος για τα τόσα που έχει κάνει και κάνει- αλλά είναι πολύ προσιτός τελικά και δεν έχει απαίτηση από τους φοιτητές του να έχουν τις γνώσεις του αλλά να ξέρουν την ουσία, όσων ξέρουν.

Σήμερα που λέτε- γιατί δεν είχα σκοπό να του πλέξω το εγκώμιο αλλά παρασύρθηκα- πήγα στο γραφείο του να συζητήσουμε για την εργασία μου. Μου πρόσφερε καραμέλες . Θέλει να περιορίσει το κάπνισμα και γι’ αυτό το γύρισε στις καραμέλες. Το τσιγάρο το κράταγε σβηστό στο χέρι του μέχρι να τελειώσουμε και να βγει έξω να το ανάψει. Μόλις είχα απλώσει τις κόλλες και τα χαρτιά πάνω στο γραφείο του και τότε χτύπησε το τηλέφωνο. Το απάντησε, άρχισε να μιλάει και χωρίς να το θέλω άκουγα τι έλεγε. Χαμογέλασα τότε από μέσα μου γιατί σκέφτηκα ότι μόλις κλείσει θα τον πιάσει αυτό το απολαυστικό παραλήρημα για το τι πράγματα συμβαίνουν στην Ελλάδα και θα με ρωτήσει αν στην Κύπρο συμβαίνουν τα ίδια και βεβαίως θα καταλήξει στο πόσο ωραίο είναι το Παρίσι που είναι η αγαπημένη του πόλη. Δεν έπεσα καθόλου έξω. Ξεκίνησε να μου λέει για κάτι καθαρίστριες που δεν μπορούν να τους ανανεώσουν τη σύμβαση γιατί ο υπεύθυνος φεύγει από τα καθήκοντα του και θα διοριστεί άλλος μετά τις εκλογές. Με λίγα λόγια το μουσείο θα μείνει χωρίς καθαρίστριες για ένα μήνα τουλάχιστον. Γύρισε τότε και μου είπε το κορυφαίο: «και εσείς θέλατε να ενωθείτε με αυτή τη χώρα;» Γέλασα και γέλασε και εκείνος και συνέχισε: «Προς Θεού μην νομίζετε ότι αμφισβητώ τον πατριωτισμό σας… Αλλά είμαι σίγουρος ότι είναι καλύτερα τα πράγματα στη Κύπρο και έχετε πολλά περισσότερα να μας διδάξετε εσείς από ότι εμείς» και άρχισε να με ρωτάει τι γίνεται όταν έχουμε εκλογές στη μεγαλόνησο και τα σχετικά.

Συνεχίσαμε τη διόρθωση και η συζήτηση πήγε στη Λευκωσία- γιατί το θέμα της εργασίας μου έχει να κάνει με την μοιρασμένη πρωτεύουσα. Πάντα θα μου κάνει ένα σχόλιο για την κατάσταση. Σαφώς κάποιος με τόσες πολλές ιστορικές γνώσεις αντιλαμβάνεται την πολυπλοκότητα του θέματος και ότι δεν λύνεται σε μια νύκτα το ζήτημα, αλλά συνέχεια μου λέει κάτι που το βρίσκω πολύ απλό αλλά κρύβει τη μεγαλύτερη αλήθεια. «Τι σημασία έχει αν εγώ είμαι Έλληνας, εσύ Κύπριος, ο άλλος Τούρκος, Εγγλέζος, Γάλλος, Σαουδάραβας ή οτιδήποτε άλλο. Αφού όλοι τα ίδια κάνουμε. Οδηγούμε τα αυτοκίνητά μας, βλέπουμε τις ίδιες ταινίες, τρώμε McDonald’s, φοράμε τα ίδια ρούχα και λοιπά και λοιπά. Εγώ φανταζόμουνα την Ευρώπη σαν ένα κράτος και απλά να έχει νομούς. Ο καθένας με τις ιδιαιτερότητές του αλλά όχι να σφαζόμαστε κιόλας. Η Κύπρος δηλαδή γιατί να μην μπορεί να γίνει έτσι;» Πριν μερικούς μήνες μου είχε πει κιόλας ότι θεωρεί πολύ πιο σημαντική τη διαφορά μεταξύ αυτού που ακούει κλασική μουσική και ενός άλλου που ακούει Άννα Βίσση, παρά το αν κατάγεσαι από διαφορετικό τόπο. Πάντα λέει πόσο σημαντικό είναι να μην ξεχνάς το παρελθόν, αλλά να μπορείς να το αφήσεις πίσω σου, να συμβιβαστείς σε μερικά πράγματα για να έχεις ένα καλύτερο μέλλον.

Σε κάθε διόρθωση ανοίγουμε τέτοια θέματα και τον ακούω και μου θυμίζει όταν πήγαινα δημοτικό και δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί σε ένα τόσο μικρό νησί δεν μπορούμε να τα βρούμε μεταξύ μας. Και έρχεται τώρα αυτός ο άνθρωπος τόσα χρόνια μεγαλύτερος, κάποιος που έχω κολλήσει τη φωτογραφία του δίπλα από τη λέξη «σοφός» μέσα στο λεξικό μου, να με ξανακάνει να σκεφτώ σαν παιδάκι. Τα πράγματα είναι τόσο απλά και μένει πότε θα έρθει εκείνη η στιγμή, αν κάποτε έρθει, που θα το καταλάβει και κανένας από όλους αυτούς τους κυρίους με τα κουστούμια, τις γραβάτες και τις Μερσεντές. Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε γιατί είμαστε ίδιοι και έχουμε πολύ πιο σημαντικά πράγματα να κάνουμε από το να διαφωνούμε και να «σφαζόμαστε», όπως το «να διαβάσουμε Φρόυντ, να ακούσουμε μουσική, να πάμε στο θέατρο, να δούμε τι μας ευχαριστεί πιο πολύ στον έρωτα …»

Τα βυζάκια της Μαρίας

Σε µικρότερο διάστηµα δυο εβδομάδων άκουσα από δύο φίλες µου- γνωστές µου για να ακριβολογούµε…-ότι ‘έβαλαν βυζιά’. Και ίσως ακούγεται πεζό, αλλά το προσθετική ή αυξητική στήθους δεν είναι τίποτε άλλο από µια πιο εκλεπτυσμένη ονομασία της διαδικασίας να “φουσκώσεις” τα βυζιά σου που για κάποιο λόγο η φύση σου τα έδωσε σε µικρό µέγεθος. Ο αντρικός πληθυσµός µάλλον θα βρίσκει πολύ δελεαστική την ιδέα η κοπέλα τους να αποκτήσει το τέλειο στήθος και πολύ πιθανό να χρηματοδοτούσε και µια τέτοια πράξη. Από την άλλη θέλω να ελπίζω ότι υπάρχει κόσµος εκεί έξω και ειδικά γυναίκες που συµµερίζονται την άποψή µου πάνω στο θέµα.

Εδώ και καιρό έβλεπα φανατικά το ‘nip tuck’, σαφώς για τον γοητευτικότατο Dr Troy και την ‘έντονη’ ζωή του και στη συνέχεια, πιο πολύ από περιέργεια, τα ‘κυκνο –reality’ που µεταµόρφωναν µια γυναίκα της διπλανής πόρτας σε Βίκυ Καγιά- σε µια εποχή που η Βίκυ προσπαθεί να το παίξει χαρωπή νοικοκυρούλα κάθε πρωί. Αλλά όλα αυτά, τα τόσο ρευστά και σουρεαλιστικά που γίνονται µέσα στο ‘χαζοκούτι’ µου δεν µε έβαλαν να σκεφτώ τόσο έντονα το θέµα. Με άλλα λόγια δεν µπήκα ποτέ στη διαδικασία να σκεφτώ αν θα έκανα ποτέ µια τέτοια επέµβαση- όπως ποτέ δεν σκέφτηκα να πάω σε ένα ‘talent show’ για να γίνω τραγουδίστρια. Μάλλον ήταν τα 4 χιλιάδες ευρώ ή το γεγονός ότι αυτές οι γνωστές µου δεν διαφέρουν πάρα πολύ από µένα που µε ταρακούνησαν από τη θέση µου και µε έκαναν να περάσω µια ώρα βλέποντας το ταπεινό µου ντεκολτέ, να σκέφτοµαι τα περί οικονοµικής κρίσης και να βασανίζω το µυαλό µου εδώ και εβδοµάδες να δω αν κάτι πάει στραβά µε µένα ή µε την κοινωνία που ζούµε.

Η πρώτη περίπτωση είναι µια νεαρή, ξανθιά αστυνοµικός. Τη γνωρίζω πολύ λίγο αλλά όπως εξοµολογήθηκε σε κοινές µας φίλες εκπλήρωσε ένα όνειρο ζωής-πληρώνοντας µόνο 2 000 ευρώ για το κάθε βυζί. Η άλλη κοπέλα είναι φοιτήτρια αισθητικής. Είχα περίπου ένα χρόνο να τη δω, και για να πω την αλήθεια µόλις την είδα µε τις φόρµες και ατηµέλητη σπίτι της µου πέρασε από το µυαλό ότι πάχυνε. Αφού είπαµε κάµποσα νέα, συζητήσαµε για τις τελευταίες τάσεις στα πέδιλα αυτό το καλοκαίρι και συµφωνήσαµε και οι δύο πόσο έχουνε ξεφύγει οι τιµές, ίσιωσε την πλάτη της και µου είπε ξαφνικά µε περηφάνια φοιτητή που µόλις πήρε το πτυχίο του ότι έβαλε βυζιά! ‘Το πρόσεξες;’ µε ρώτησε. ‘Έχει περίπου ένα χρόνο.’ Και τώρα τι να της έλεγα; Ότι µόλις την είδα σκέφτηκα ότι το τρώει το φαγητό της το βράδυ; ‘Έλα!’ της είπα, ‘Πλάκα κάνεις;’ - µε το πιο ξανθο-φιλεναδίστικο µου ύφος. Μέσα µου ευχόµουνα να κάνει πλάκα αλλά βλέποντας τα καλύτερα όντως είχαν µεγαλώσει από πέρσι… ‘Φαίνονται πάρα πολύ φυσικά. Νόµιζα ότι πάντα έτσι ήταν το στήθος σου’ της είπα. Τελικά πάλι την έκανα την πατάτα, µιας και τώρα που το σκέφτοµαι αυτή που δίνει τόσα λεφτά περιµένει να της πεις κάτι πιο…κολακευτικό. ‘Το ήθελα από πάντα µου λέει. Το είχα καηµό!’ Αυτής της είχα πιο πολύ θάρρος και τη ρώτησα πως πήγε η εγχείρηση. ‘Τίποτα δεν ήταν. Μπήκα τη µια µέρα στην κλινική και την άλλη γύρισα σπίτι.’ ‘Και πόσα πλήρωσες;’ ‘Χαττιρικώς 4 χιλιάρικα.’ ‘Εεεεντάξει’ της κάνω ‘πολύ φθηνά!’ µε ένα ύφος που θα το ζήλευε και η Δανδουλάκη αφού εσωτερικά ένιωθα το αίµα να ανεβαίνει στο κεφάλι µου και το εγκεφαλικό να πλησιάζει…

Στο γυρισµό µου για το σπίτι σκεφτόµουνα τι θα έκανα αν µου περίσσευαν 4 000 ευρώ. Αν είχα 4 000 ευρώ θα πήγαινα στη Νέα Υόρκη για 15 µέρες. Θα τα έδινα στη µάνα µου να αλλάξει το αµάξι που έχει φάει τα ψωµιά του και συνέχεια θέλει το µηχανικό από πάνω του. Θα άλλαζα τις κουρτίνες του σπιτιού µου- αν είχα βέβαια κουρτίνες. Δεν θα δούλευα για 3 µήνες και θα έκανα το γύρω της Ευρώπης µε τρένο. Και αν ήθελα να το παίξω και µητέρα Τερέζα θα έδινα και µερικά στους Γιατρούς χωρίς Σύνορα που προσπαθούν να βοηθήσουν τα παιδάκια στο Νταρφουρ… Αλλά να τα δώσω σε ένα γιατρό να µε κοιµίσει, να µε ανοίξει, να µου βάλει δύο σακουλάκια σιλικόνη, να µε ξανακλείσει και να µου δώσει ραντεβού σε καµιά δεκαριά χρονάκια για να επαναλάβουµε την όλη διαδικασία….δεν νοµίζω. Τώρα αν ένιωθα ότι βοηθάει την ‘καριέρα’ µου το όλο σκηνικό ίσως θα το έβλεπα διαφορετικά. Θα το έβλεπα σαν µια επένδυση που µακροχρόνια θα µου έφερνε έσοδα- για να το θέσω ευγενικά. Και για να µην παρεξηγηθώ πιστεύω ότι το γυναικείο στήθος είναι ότι πιο ερωτικό πάνω στη γυναικεία φιγούρα και σίγουρα ζηλεύω όταν βλέπω ένα ωραίο ‘αληθινό’ ντεκολτέ! Το θέµα είναι ότι παρόλο του µικρού µου στήθους δεν θα µου περνούσε ποτέ από το µυαλό µου η ιδέα της ‘προσθήκης’. Έβλεπα κι εγώ µικρή το Baywatch και έπαιζα και µε τις Barbie µου, άλλα τέτοιο όνειρο ζωής όπως το είχαν οι προαναφερθείσες γνωστές µου και φαντάζοµαι και εκατοντάδες γυναίκες γύρω µας πλέον, δεν το είχα ποτέ. Λες κάτι να µην πηγαίνει καλά µε µένα; Μετά σκέφτηκα τον πρίγκιπά που ακόµη περιµένω να µε βρει. Μήπως περιµένει να µεγαλώσει κάποιο µέρος του σώµατός µου για να δώσει σηµάδια ζωής; Αλλά, από την άλλη λέω αυτές οι δύο έχουν αυτό που θα λέγαµε µακροχρόνιες σχέσεις, άρα η επέµβαση δεν έγινε για να προσελκύσουν τον ‘πρίγκιπα’ και πιθανότατα να συγχρηµατοδότησαν το ‘έργο’ οι συγκεκριµένοι πρίγκιπες. Βέβαια δεν µου ακούγονται πολύ ‘παραµυθένιοι’ οι τύποι και ούτε θα είναι πολύ ευτυχισµένοι όταν ίσως κάποια στιγµή απολαµβάνει άλλος ‘ιππότης’ αυτά που ακόµη θα πληρώνουν µε δόσεις.

Οι σκέψεις µου πραγµατικά µε είχανε στοιχειώσει εκείνο το βράδυ. Έπρεπε να τα βγάλω από µέσα µου. Να µιλήσω µε κόσµο για να συνειδητοποιήσω αν κάτι πάει λάθος µε µένα ή µε αυτές τις δύο! Πήγα για ποτό µε δύο κολλητές το βράδυ και το θέµα µονοπώλησε τη βραδιά. Άκρη δεν βγάλαµε για το ποιος έχει άδικο, αλλά συµφωνήσαµε και οι τρεις ότι αν είχαµε τα λεφτά θα πηγαίναµε όλες µαζί στη Νέα Υόρκη και δεν θα τα ‘βάζαµε’ πάνω µας σε εµφανές σηµείο που να τα βλέπει όλη χώρα. Α, και καταλήξαµε στο συµπέρασµα ότι στο ‘Ούζου Μέλαθρον’ έχει πολύ καλύτερα πιάτα από τα ‘Βυζάκια της Μαρίας’...

(τα «Βυζάκια της Μαρίας» είναι πιάτο που σερβίρεται στο «Ούζου Μέλαθρον» της Θεσσαλονίκης, για όσους δεν ξέρουν από Θεσσαλονίκη…)