Σήμερα πήγα για διόρθωση στον καθηγητή μου στο πολυτεχνείο. Ήμουν σίγουρη ότι θα μου έβαζε τις φωνές και θα με ξαπόστελνε γιατί δεν τον είχα βρει πριν το καλοκαίρι για να μου διορθώσει την εισαγωγή της εργασίας μου, όπως είχαμε συμφωνήσει. Τελικά κάθε φορά γίνονται τα ίδια μ’ αυτόν τον άνθρωπο. Το βράδυ πριν πάω για διόρθωση τον βλέπω όνειρο να με ειρωνεύεται και να γελά με το πόσο ανήξερη και όταν έρθει τελικά η ώρα να πάω στο γραφείο του είναι πάντοτε ευγενικός, με κατανόηση και υπομονή. Έτσι και αυτή τη φορά όχι μόνο δεν μου θύμωσε αλλά περάσαμε και μια ώρα κάνοντας μια υπέροχη συζήτηση «περί ανέμων και υδάτων» με μικρές παρενθέσεις που αφορούσαν την εργασία μου.
Ο καθηγητής μου αυτός είναι ένας ευγενέστατος, δυναμικός κύριος που έχει μανία με την σωστή χρήση της ελληνικής γλώσσας. «Είτε μιλάς καθαρεύουσα, είτε δημοτική, είτε κυπριακά πρέπει να έχεις συνείδηση του τι λες». Μιλάει σε όλους τους φοιτητές του στον πληθυντικό, παρόλο που σχεδόν έχει βγει στη σύνταξη. Είναι τυπικός και έχει πάντοτε όρεξη για κουβέντα που δεν υπάρχει περίπτωση να μην καταλήξει σε συζήτηση φιλοσοφικού περιεχομένου Στις αρχές εγώ τον έτρεμα- και εξακολουθώ να τον βλέπω με δέος για τα τόσα που έχει κάνει και κάνει- αλλά είναι πολύ προσιτός τελικά και δεν έχει απαίτηση από τους φοιτητές του να έχουν τις γνώσεις του αλλά να ξέρουν την ουσία, όσων ξέρουν.
Σήμερα που λέτε- γιατί δεν είχα σκοπό να του πλέξω το εγκώμιο αλλά παρασύρθηκα- πήγα στο γραφείο του να συζητήσουμε για την εργασία μου. Μου πρόσφερε καραμέλες . Θέλει να περιορίσει το κάπνισμα και γι’ αυτό το γύρισε στις καραμέλες. Το τσιγάρο το κράταγε σβηστό στο χέρι του μέχρι να τελειώσουμε και να βγει έξω να το ανάψει. Μόλις είχα απλώσει τις κόλλες και τα χαρτιά πάνω στο γραφείο του και τότε χτύπησε το τηλέφωνο. Το απάντησε, άρχισε να μιλάει και χωρίς να το θέλω άκουγα τι έλεγε. Χαμογέλασα τότε από μέσα μου γιατί σκέφτηκα ότι μόλις κλείσει θα τον πιάσει αυτό το απολαυστικό παραλήρημα για το τι πράγματα συμβαίνουν στην Ελλάδα και θα με ρωτήσει αν στην Κύπρο συμβαίνουν τα ίδια και βεβαίως θα καταλήξει στο πόσο ωραίο είναι το Παρίσι που είναι η αγαπημένη του πόλη. Δεν έπεσα καθόλου έξω. Ξεκίνησε να μου λέει για κάτι καθαρίστριες που δεν μπορούν να τους ανανεώσουν τη σύμβαση γιατί ο υπεύθυνος φεύγει από τα καθήκοντα του και θα διοριστεί άλλος μετά τις εκλογές. Με λίγα λόγια το μουσείο θα μείνει χωρίς καθαρίστριες για ένα μήνα τουλάχιστον. Γύρισε τότε και μου είπε το κορυφαίο: «και εσείς θέλατε να ενωθείτε με αυτή τη χώρα;» Γέλασα και γέλασε και εκείνος και συνέχισε: «Προς Θεού μην νομίζετε ότι αμφισβητώ τον πατριωτισμό σας… Αλλά είμαι σίγουρος ότι είναι καλύτερα τα πράγματα στη Κύπρο και έχετε πολλά περισσότερα να μας διδάξετε εσείς από ότι εμείς» και άρχισε να με ρωτάει τι γίνεται όταν έχουμε εκλογές στη μεγαλόνησο και τα σχετικά.
Συνεχίσαμε τη διόρθωση και η συζήτηση πήγε στη Λευκωσία- γιατί το θέμα της εργασίας μου έχει να κάνει με την μοιρασμένη πρωτεύουσα. Πάντα θα μου κάνει ένα σχόλιο για την κατάσταση. Σαφώς κάποιος με τόσες πολλές ιστορικές γνώσεις αντιλαμβάνεται την πολυπλοκότητα του θέματος και ότι δεν λύνεται σε μια νύκτα το ζήτημα, αλλά συνέχεια μου λέει κάτι που το βρίσκω πολύ απλό αλλά κρύβει τη μεγαλύτερη αλήθεια. «Τι σημασία έχει αν εγώ είμαι Έλληνας, εσύ Κύπριος, ο άλλος Τούρκος, Εγγλέζος, Γάλλος, Σαουδάραβας ή οτιδήποτε άλλο. Αφού όλοι τα ίδια κάνουμε. Οδηγούμε τα αυτοκίνητά μας, βλέπουμε τις ίδιες ταινίες, τρώμε McDonald’s, φοράμε τα ίδια ρούχα και λοιπά και λοιπά. Εγώ φανταζόμουνα την Ευρώπη σαν ένα κράτος και απλά να έχει νομούς. Ο καθένας με τις ιδιαιτερότητές του αλλά όχι να σφαζόμαστε κιόλας. Η Κύπρος δηλαδή γιατί να μην μπορεί να γίνει έτσι;» Πριν μερικούς μήνες μου είχε πει κιόλας ότι θεωρεί πολύ πιο σημαντική τη διαφορά μεταξύ αυτού που ακούει κλασική μουσική και ενός άλλου που ακούει Άννα Βίσση, παρά το αν κατάγεσαι από διαφορετικό τόπο. Πάντα λέει πόσο σημαντικό είναι να μην ξεχνάς το παρελθόν, αλλά να μπορείς να το αφήσεις πίσω σου, να συμβιβαστείς σε μερικά πράγματα για να έχεις ένα καλύτερο μέλλον.
Σε κάθε διόρθωση ανοίγουμε τέτοια θέματα και τον ακούω και μου θυμίζει όταν πήγαινα δημοτικό και δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί σε ένα τόσο μικρό νησί δεν μπορούμε να τα βρούμε μεταξύ μας. Και έρχεται τώρα αυτός ο άνθρωπος τόσα χρόνια μεγαλύτερος, κάποιος που έχω κολλήσει τη φωτογραφία του δίπλα από τη λέξη «σοφός» μέσα στο λεξικό μου, να με ξανακάνει να σκεφτώ σαν παιδάκι. Τα πράγματα είναι τόσο απλά και μένει πότε θα έρθει εκείνη η στιγμή, αν κάποτε έρθει, που θα το καταλάβει και κανένας από όλους αυτούς τους κυρίους με τα κουστούμια, τις γραβάτες και τις Μερσεντές. Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε γιατί είμαστε ίδιοι και έχουμε πολύ πιο σημαντικά πράγματα να κάνουμε από το να διαφωνούμε και να «σφαζόμαστε», όπως το «να διαβάσουμε Φρόυντ, να ακούσουμε μουσική, να πάμε στο θέατρο, να δούμε τι μας ευχαριστεί πιο πολύ στον έρωτα …»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου