Πώς να εξοντώσετε ένα δαίμονα μέσω Skype

Τελικά η ζωή μοιάζει με τα έργα καμιά φορά. Από πολύ μικροί βλέπουμε στα κινούμενα σχέδια, όποτε πρέπει να πάρει την απόφαση για κάτι ο ήρωας, να πετάγονται από το μυαλό του δύο σύννεφα. Στο ένα εμφανίζεται η μορφή του πρωταγωνιστή με φτερά και   φωτοστέφανο και στο άλλο με μαύρα κερατάκια και ουρά. (Παρεμπιπτόντως, σκεφτείτε ότι αν δεν είμαστε δυτικοί, χριστιανοί, τέλος πάντων δεν μεγαλώναμε κάτω από αυτό το πρίσμα των θρησκευτικών πεποιθήσεων δεν θα καταλαβαίναμε τι συμβολίζουν οι εικόνες, αυτό λοιπόν είναι το εικονογραφικό μήνυμα που λένε…) Ο καλός, ο άγγελος δηλαδή, είναι  πάντα και ο αδύναμος της υπόθεσης. Ο κακός, ο δαίμονας δηλαδή, τον κοροϊδεύει συνέχεια και βασικά δεν τον αφήνει στην ησυχία του. Ακολουθεί μια συζήτηση των τριών- γιατί ενώ οι δύο ουσιαστικά αποτελούν μέρος του ίδιου ατόμου, ο πρωταγωνιστής έχει την τάση να συζητά μαζί τους για την επιλογή του και ανάλογα με το είδος της ταινίας-κινούμενου σχεδίου κερδίζει ένας από τους δύο.

Αφορμή να τα σκεφτώ όλα αυτά ήταν μια κουβέντα που είχα προχτές με ένα φίλο. Κάποια στιγμή φτάσαμε σε ένα σημείο να μιλάμε για τον καλό του εαυτό και τον κακό και το πώς καταπιέζει ο κακός τον καλό και δεν αφήνει τον καλό να κάνει τη δουλειά του. Επηρεασμένη εγώ από το charmed- ναι εκείνο με τις τρεις μάγισσες στο Σαν Φρανσίσκο (ναι με την Alissa Milano) που προσπαθούν να σώσουν την ανθρωπότητα και δεν καταφέρνουν να σταυρώσουν γκόμενο γιατί τον αφήνουν συνέχεια στα κρύα του λουτρού γιατί έχουν κάποιον δαίμονα να εξοντώσουν- άρχισα να του λέω ότι πρέπει να αποφασίσει αν θα γίνει White lighter ή Demon. Μου είπε "έτσι όπως το θέτεις σαφώς και θα ήθελα να γίνω White lighter αλλά τον δαίμονα πως τον εξοντώνουμε;" Κάθισα και το σκέφτηκα λίγο, έφτιαξα και ένα τοστ για να το φιλοσοφήσω καλύτερα καθώς έτρωγα, και κατέληξα στο   ότι δεν μπορούμε να τον εξοντώσουμε γιατί θα εξοντώναμε και τον καλό μαζί του- έχω δει πάρα πολλά επεισόδια από τη σειρά και το κατέχω το θέμα πλέον-, και όπως και να 'χει εγώ μαγικά φίλτρα ακόμη να μάθω να φτιάχνω. 

Ενώ χώνευα το τοστ, μου ήρθε η ιδέα για το σχέδιο "Κοφι Ανάν". Στη συγκεκριμένη περίπτωση θα ορίζαμε μια "νεκρή ζώνη" όπου θα πήγαινε να εγκατασταθεί ένας ΟΗΕ και θα έκανε τον ειρηνοποιό. Θα διασφάλιζε ότι ο κακός δεν θα έμπαινε στα λημέρια του καλού, και θα έκανε ανενόχλητος ο καλός τη δουλειά του, χωρίς να καταναλώνει το χρόνο του στο να προσέχει τον κακό. "Ωραία" μου είπε ο φίλος μου, "και ποιος θα είναι αυτός ο ΟΗΕ; Θα είναι κάποιος φίλος; κάποιος γνωστός μου;" Του απάντησα ότι δεν μπορεί να είναι φίλος γιατί ενώ μπορεί να λένε οι φίλοι ότι θα είναι πάντα εκεί όταν τους χρειάζεσαι μέσα στις κάρτες γενεθλίων που μας χαρίζουν, πρακτικά δεν μπορούν να είναι πάντα εκεί. "Άρα πρέπει να είναι κάποιος μέσα στο μυαλό σου, κάποιος που η θύμηση του να τρομάζει τον κακό." "Δηλαδή να βάλω και τρίτο άτομο μέσα στο μυαλό μου; Δεν θα χωράμε!!!" "Ναι έχεις δίκαιο" του είπα. "Στους δύο τρίτος δεν χωρά. Άρα λέμε όχι στο "σχέδιο Αναν" και πάμε σε άλλο σχέδιο." Εγώ επέμενα στο σχέδιο με τις μάγισσες, πολύ ήθελα να εξοντώσω ένα δαίμονα και να ζω και σε εκείνο το σπίτι με τη σοφίτα και να έχω και μαγικές δυνάμεις. "Deolinda!!!" μου είπε. "Σύνελθε!!!" Και αφού επανήλθα στο νοικιασμένο μου διαμέρισμα ενός υπνοδωματίου στην πόλη της αδελφής του Μέγα Αλέξανδρου, συνεχίσαμε "σοβαρά" την κουβέντα μας. Βασικά όχι πολύ σοβαρά γιατί… εμένα μου ήρθε η απορία : γιατί φαγώθηκε να γίνει καλός; "Εγώ θέλω να γίνω κακιά" του είπα. "Είμαι πολύ καλή και λένε men love bitches -και νομίζω ισχύει από τη μέχρι τώρα εμπειρία μου." "Εγώ θέλω να γίνω καλός γιατί οι καλές κοπέλες θέλουν μόνο τους καλούς." Μα του λέω αφού στα έργα ο κακός έχει τη σέξυ γκόμενα και το ουάου αμάξι… ναι αλλά με συμπλήρωσε και σωστά, "στο τέλος πάντα τον αφήνει για τον καλό της ταινίας". "Εντάξει τότε. Στείλε μου τον κακό σου εαυτό σε μένα που τον χρειάζομαι και μείνε εσύ με τον καλό." Τον ρώτησε (τον κακό του εαυτό) αν θέλει να έρθει Θεσσαλονίκη και ο κακός είπε ότι χρειάζεται μια αλλαγή και έτσι δια μαγείας, και μέσω του skype, ήρθε ο κακός, πέρασε από τα πλήκτρα του laptop μέσα στα δάκτυλα μου και στη συνέχεια ανέβηκε στο δεξί συννεφάκι πάνω από το κεφάλι μου για να δώσει ενισχύσεις στην δικιά μου κακιά Deolinda που δεν κάνει καλά τη δουλειά της και κινδυνεύει να την διώξουν από τον Πα.Συ.Κ.Ε. (Παγκόσμιος Σύνδεσμος Κακών Εαυτών). Αλλά "πρόσεξε", μου είπε ο μόνο καλός-φίλος μου,"μόλις τον βαρεθείς θα τον δώσεις και εσύ παρακάτω." "Οκέι, σύμφωνοι." 

Ο φίλος μου ένιωσε πολύ καλύτερα με την όλη κατάσταση και χάρηκα πάρα πολύ. Ένιωσε τόσο καλά που πήγε και ξυρίστηκε για να φανεί στο πρόσωπό του ο "καλός εαυτός"- πού να τρέχει τώρα να ψάχνει για φωτοστέφανα στις 3 το πρωί.... Εγώ από την άλλη δεν ένιωσα ιδιαίτερη αλλαγή. Θα περιμένω να τακτοποιηθεί ο "κακός" μέσα στο μυαλό μου, και να δω αν αλλάξει κάτι στη συμπεριφορά μου. Τελικά ξαναπείνασα. Ήταν λίγο εκείνο το τοστ για βραδινό, λέτε αυτός ο κακός να τρώει πολύ;