Nothing to declare

Δέκα μέρες διακοπές στο Λονδίνο ήταν αρκετές για να μου δώσουν μπόλικη τροφή για να ερμηνεύω ‘καταπληκτικούς’ μονολόγους, για τον επόμενο μήνα περίπου, στους καφέδες που θα πηγαίνω με τις φίλες μου, τις δύο ώρες που κανονικά θα έπρεπε να παρακολουθώ ‘Ιστορία Αρχιτεκτονικής Βυζάντιο- Ισλάμ’. Δέκα μέρες γεμάτες εικόνες, ενθουσιασμό, συναισθήματα, εκπλήξεις, γέλια, υπαρξιακές αναζητήσεις και ‘μοιραίες’ φάρσες. Το Λονδίνο σαν ψεύτικο. Γκρίζο και φωτεινό. Τα κτίρια πολύ όμορφα για να είναι αληθινά, πολύ ομοιόμορφα για να είναι ζωντανά. Οι ρυθμοί στα τρένα και στα λεωφορεία εξωφρενικοί για να σε αφήσουν να σκεφτείς κάτι άλλο εκτός από τον βαρυσήμαντο προορισμό, και άλλοτε αφορμή για να απολαύσεις το ταξίδι μέχρι τον ασήμαντο προορισμό. Ήταν δέκα μέρες όμορφες. Με μπόλικη τέχνη και αρχιτεκτονική, φωτογραφίες και όνειρα. Γεμάτες φιλικές κουβέντες με νόημα, καινούργιες γνωριμίες, αντάμωσης παλιών γνώριμων και ξεκαθάρισμα ανεκπλήρωτων ερώτων που θα μείνουν μάλλον για πάντα ερωτήματα…

Από πού να ξεκινήσει κανείς να κάνει μια περιγραφή; Πώς να διηγηθείς με λέξεις αυτή την παρένθεση που ισοβαθμεί σε δράσεις με τρείς μήνες της καθημερινότητας; Συμβατικά από την αρχή ή παρορμητικά από τα πιο έντονα χρώματα που φαίνονται στον πίνακα; Δεν ξέρω. Ξέρω ότι ήταν φανταστικά. Ξέρω, ότι θέλω να ξαναπάω να δω όσα δεν είδα. Ξέρω, ότι χάρηκα που είδα την κολλητή μου τόσο χαρούμενη με τις τελευταίες εξελίξεις στη ζωή της. Ξέρω, ότι έκανα μια καλή πράξη που έφερα κοντά δύο ξαδέλφια μου που ζούνε και οι δύο στο Λονδίνο εδώ και ένα χρόνο και δεν κατάφεραν να τηλεφωνηθούν έστω και για μια φορά. Διαπίστωσα, ότι η ευρύτερη οικογένεια αυξάνεται αφού έχουμε γάμο τον  Σεπτέμβριο -μήνας κατά τον οποίο αν όλα πάνε σωστά θα έχω πτυχίο. Χάρηκα, που είδα τόσο κόσμο, που άκουσα τόσα ισπανικά- ναι ξέρω ότι το Λονδίνο είναι η πρωτεύουσα της Αγγλίας αλλά τόσα ισπανικά ούτε πέντε μήνες στη Μαδρίτη δεν άκουσα. Ξέρω, ότι ‘ανέβηκα’ με την υπερβολική δόση ζωγραφικής που πήρα και που συνειδητοποίησα ότι δεν έκανα άδικα τόσα εξάμηνα ιστορία της τέχνης στο πανεπιστήμιο. Ξέρω, ότι θέλω να πάω στο μουσείο της Ακρόπολης να δω τι έμεινε να εκθέσουν αφού ο μισός Παρθενώνας κρατείται αιχμάλωτος -μαζί με την μισή Αίγυπτο για παρέα- στο Βρετανικό μουσείο.   Ενθουσιάστηκα, που έφαγα τόσα πολλά scones με μαρμελάδα φράουλας. Ευχήθηκα, να τρώω κάθε Κυριακή πρωί brunch και βίωσα ένα έντονο γλωσσολογικό μπέρδεμα αφού έμαθα ότι οι Εγγλέζοι λένε aubergine και courggette αντί για eggplant και zucchini, που είχα συνηθίσει τόσα χρόνια με την αμερικάνικη μου ανατροφή(;!). Γέλασα, που για τρεις μέρες είχα πειστεί ότι ο ενικός της λέξης ‘σάλια’ –όπως λέμε τρέχουν τα σάλια μου- είναι η λέξη ‘σάλι’ και ότι απλά δεν την χρησιμοποιούμε, μέχρι που ένα πρωινό ήρθε ο Μπαμπινιώτης στο αφτί της φίλης μου και της ψιθύρισε τη λέξη ‘σάλιο’ και όλοι βγάλαμε ένα επιφώνημα ενθουσιασμού λες και ξαναανακαλύψαμε την πενικιλίνη. Σοκαρίστηκα, που διαπίστωσα ότι όλος ο υπόλοιπος κόσμος βάζει νερό στην οδοντόβουρτσα πριν βάλει την οδοντόπαστα ενώ εγώ παραλείπω την πιο πάνω κίνηση και βρέχω το στόμα μου πριν ξεκινήσω τη διαδικασία πλυσίματος. Ένιωσα περήφανη και άξια κόρη μάγειρα, που καταφέραμε να διοργανώσουμε με τη φίλη μου ολόκληρο dinner party  -στο Λονδίνο ήμουν… έτσι λένε το τραπέζωμα εκεί…- για δέκα άτομα με πλήρες μενού που είχε σαλάτες, μακαρονάδες, μπριζόλες, ρύζι -γλυκό μας το έφεραν, αλλά θα το κάνουμε και αυτό την επόμενη φορά που θα πάω, έτσι για να ανέβει λίγο το επίπεδο δυσκολίας…

Ο πίνακας όμως δεν έχει μόνο έντονα φανταχτερά χρώματα. Έχει και μαύρα, σκούρα μπλε και αποχρώσεις του μελαγχολικού κόκκινου του αίματος. Για παράδειγμα, στεναχωρήθηκα που δεν πέσαμε πάνω στον Jude Law στο Borrow market …αφού τον έχουν δει πολλές φορές να βολτάρει και να ψωνίζει στην περιοχή. Επίσης, στεναχωρήθηκα που η τιμή της τσάντας Radley-London ήταν πιο πάνω από τον προϋπολογισμό μου και από θέμα ‘τσαντικού’ καλύφθηκα μόνο με την αγορά τελευταίας στιγμής που έκανα στο αεροδρόμιο- μιας ρούχινης τσάντας με τους Beatles σε μια πολύ έξυπνη pop art εκδοχή του συγκροτήματος.

Φυσικά υπήρχαν και πιο συγκλονιστικά γεγονότα που έγιναν μέσα σε αυτές τις δέκα μέρες που αφήνουν μια γλυκόπικρή γεύση. Ας πούμε το γεγονός ότι πέρασε από το μυαλό μου η ιδέα ότι μπορεί ίσως ο παιδικός μου έρωτας να μην ήθελε να κρατάμε χεράκια στην αυλή του σχολείο το διάλειμμα όχι γιατί δεν του άρεσα, αλλά απλά ίσως θα προτιμούσε αντί να δει τι χρώμα βρακί φορούσα εγώ να έβλεπε άλλα μέρη του σώματος… που υπολείπονται από το γυναικείο σώμα.  Δεν ξέρω αν πρέπει να εύχομαι την επιβεβαίωσή της υποψίας μου ή την κατάρριψη της…  Ακόμη πιο σκούρα απόχρωση στον πίνακα άφησε μια μοιραία φάρσα που αντί για γέλια έφερε στεναχώρια και με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι άβυσσος η ψυχή των αντρών. Άλλο να αποδέχεσαι ότι δεν ενδιαφέρεται κάποιος για σένα και άλλο πράγμα να τον ακούς να εξομολογείται στην καλύτερη σου φίλη ότι ενδιαφέρεται για μια μικρότερη κοπέλα, τη στιγμή που εσύ είσαι μέσα στο δωμάτιο και τον ακούς να μιλάει σε ανοικτή ακρόαση γιατί υποτίθεται εσύ δεν είσαι εκεί και η φίλη σου προσπαθεί μάταια να ξεκινήσει τη φάρσα ‘μαλλιοτραβήχτηκαν οι κολλητές’… Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα όταν η κοπέλα είναι σχεδόν φίλη σου, τη συμπαθείς πάρα πολύ, είναι πολύ όμορφη και αντιλαμβάνεσαι ότι και εσύ αν ήσουν άντρας αυτή θα διάλεγες. Το μόνο αστείο που βγήκε από την υπόθεση ήταν ότι μετά την αποχώρηση μου από το Λονδίνο έμαθε ο ανεκπλήρωτος έρωτας το συμβάν και ένιωσε σαν μαλάκας που για δύο μέρες έριχνε υπονοούμενα στην παρέα για να μαθαίνει πληροφορίες για την κοπέλα και νόμιζε ότι εγώ γελούσα επειδή μου την είχε δώσει ο βροχερός καιρός, ενώ απλά έβρισκα τόσο αστείο τον τρόπο του να ρίχνει hints για να μην καταλαβαίνω. 

 Οι δέκα μέρες πέρασαν γρήγορα αλλά αργά. Γύρισα στη Θεσσαλονίκη, έβαλα δύο πλυντήρια, έδωσα τα δωράκια στις φίλες μου, έκανα upload στο Facebook τις φωτογραφίες που έβγαλα στο Λονδίνο, πλήρωσα 94 ευρώ στο κομμωτήριο για ολική αλλαγή στα μαλλιά μου- τιμή φθηνότερη φαντάζομαι από ότι αν ξεκινούσα ψυχανάλυση- και είμαι απολύτως έτοιμη να ξεκινήσω τη διπλωματική μου. Αυτά έχω να δηλώσω, δηλαδή τίποτα και τα πάντα…