Think global, act local...and more

Αυτό το βίντεο το βρήκα τυχαία και σκέφτηκα να το αναρτήσω μετά από το σχόλιο ενός ξαδέλφου. Είχα βάλει στο Skype status ''Τhink big, act big and never stop until you achieve perfection''- το οποίο το έκλεψα από μια συνέντευξη ενός γραφίστα και το οικειοποιήθηκα εφόσον σίγουρα κι αυτός από κάποιον άλλον το είδε και το έκανε σλόγκαν του...:) Ο ξάδελφος μου λοιπόν μου απάντησε "εγώ θα έλεγα: think global, act local''. Υποθέτω, μου το είπε για να με κοροϊδέψει, του στυλ 'δεν μας χέζεις και εσύ με τη μεγαλομανία σου....' ή αλλιώς γιατί μόλις είχε διαβάσει κανένα άρθρο σε καμιά le monde για τη σύνοδο του ΟΗΕ στη Κοπεγχάγη για την αλλαγή του κλίματος και ήθελε να δει πόσο ενήμερη είμαι πάνω στο θέμα... 

Όπως και να έχει, η φράση του μου θύμισε το μάθημα της χωροταξίας. Πολύ ενδιαφέρον θέμα. Έχει να κάνει με μακροπρόθεσμο και βραχυπρόθεσμο σχεδιασμό μιας πόλης, μιας κοινότητας ή μιας χώρας ολόκληρης, σε επίπεδο πολιτικό, οικονομικό, πολεοδομικό και οικολογικό ακολουθώντας πάντα τις αρχές της βιώσιμης ανάπτυξης -η οποία απλοϊκά, αν δεν έχετε ξανακούσει τον όρο, σημαίνει να προγραμματίζεις την ανάπτυξη με τέτοιο τρόπο που να εξασφαλίζει μέγιστα κέρδη χωρίς όμως να υποβαθμίζεις το περιβάλλον και γενικά να θέτεις σε κίνδυνο την ποιότητα ζωής των γενεών που πρόκειται να ακολουθήσουν. Στο μάθημα της χωροταξίας που λέτε -τις ώρες που δεν κοιμόμουνα- άκουγα σλόγκαν όπως αυτό το think global, act local και ωραία παραδείγματα εφαρμογής πιλοτικών προγραμμάτων, δηλαδή εφαρμογές σε μικρά χωριά που θα μπορούσαν να εφαρμοστούν σε μεγαλύτερες πόλεις ή χώρες που προγραμμάτιζαν την ανάπτυξή τους σεβόμενοι το κοινό συμφέρον, δηλαδή πρακτικά οι μέθοδοί τους ήταν planet friendly. 

Ένα άλλο ''κίνημα'', αν μπορώ να το χαρακτηρίσω έτσι, που έμαθα εκεί είναι το NIMBY= Not in my backyard. Αυτό δηλαδή που κάνουμε, μερικοί από μας ατομικά ή σε επίπεδο γειτονιάς και πολλές πόλεις και χώρες. Δεν μας νοιάζει για οτιδήποτε γίνεται εκτός των ''συνόρων'' μας. Μας απασχολεί μέχρι εκεί που βλέπει το μάτι μας. Το σπίτι μας, η αυλή μας, η πόλη μας, η χώρα μας, αν μπορώ να ερμηνεύσω κάπως αυτή τη φράση. Μετατοπίζουμε το πρόβλημα και δεν το λύνουμε, ή απλά αρνούμαστε να υποστούμε κάποιες συνέπειες, οι οποίες όμως θα έκαναν καλό σε ολόκληρη την κοινωνία, όπως π.χ. δεν δεχόμαστε να δημιουργηθεί ένα πάρκο με ανεμόμυλους για παραγωγή ηλεκτρισμού με αιολική ενέργεια απλά επειδή δεν μας αρέσει η φάτσα τους ή το βουητό που ίσως κάνουν.

Επανέρχομαι στον αρχικό σκοπό αυτής της ανάρτησης ο οποίος ήταν το βίντεο για τα πράγματα. Το βίντεο είναι λίγο μεγάλο αλλά λέει με απλό τρόπο όσα μας κρύβουν και ίσως σκεφτούμε λίγο περισσότερο τι δημιουργεί αυτή την καταναλωτική μανία που μας διακατέχει και πως αυτή επηρεάζει την κλιματική αλλαγή για την οποία συζητούν τώρα οι μεγάλοι στην Κοπεγχάγη. 

Σας αφήνω λοιπόν μ' αυτό: Τhink global, act local and never stop until you achieve perfection.... γιατί έτσι και τον πλανήτη θα σώσουμε και θα φτάσουμε την τελειότητα... 

Ο τρίτος πρωταγωνιστής

Στον κινηματογράφο είθισται να έχουμε δύο πρωταγωνιστές. Τον άντρα και τη γυναίκα. Ο άντρας μπορεί να αποτελείται από τρεις υπο-άντρες και η γυναίκα από τρείς υπο-γυναίκες. Σε καιρούς έξαλλους μπορεί να έχουμε 300 και ένα Λεωνίδα, ένα Χριστό και πολλούς αμαρτωλούς, ένα σκύλο και ένα εξωγήινο. Στην ουσία όμως πάντα πρόκειται για δύο βασικά «σύνολα», τα οποία καθορίζουν την έκβαση της ταινίας. Παρόλο που μπορεί να αμφισβητείτε την εμμονή μου να τους απαριθμώ ως δύο, τους πρωταγωνιστές, η εξήγηση βρίσκεται πίσω από το ότι πάντα υπάρχει ένας «τρίτος». Είναι εκεί διαρκώς, και επειδή στους δύο τρίτος δεν χωρά, πάντα συνοδεύει τους πρώτους «δύο» -ή τους κρατάει το φανάρι για να βλέπουν-, ανεξαρτήτως χώρας παραγωγής, υπόθεσης ή διάρκειας της ταινίας-σειράς-διηγήματος. Ο ρόλος του δεν είναι καθοριστικός για την εξέλιξη αλλά πολλές φορές δίνει καθοριστικές λεπτομέρειες στο θεατή- αναγνώστη για το ποιος έκανε τελικά το φόνο, πού έγινε το λάθος και πήρε φωτιά το εργοστάσιο, γιατί μετακόμισε ο πρωταγωνιστής νούμερο 1. Μπορεί απλά να είναι εκεί για να μπορούν να υπάρχουν οι άλλοι δύο. Χωρίς αυτόν δεν μπορεί να υπάρξει ούτε ο Clooney, ούτε η Penelope, ούτε η Βουγιουκλάκη… ούτε ο Νέμο. Αυτός θα είναι είτε μια ολόκληρη πόλη, ένα νησί, ένας ουρανοξύστη, ένα γραφείο, ένα δωμάτιο, μια φυλακή, ένας ωκεανός ή ένας άλλος πλανήτης… Και αν θέλουμε να αναφερθούμε σε ένα συγκεκριμένο τύπο κινηματογράφου, π.χ. Χολιγουντιανό, όπου ο  στόχος είναι να ταυτιστούμε με τον πρωταγωνιστή ή να τον λυπηθούμε ή να τον μισήσουμε συνειδητά... ασυνείδητα θα κάνουμε το ίδιο και με τον τρίτο πρωταγωνιστή. Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτοί με μια πιο «γυμνασμένη» ματιά μπορούν να απολαύσουν μια ολότελα διαφορετική εμπειρία από αυτόν που επικεντρώνεται μόνο στα λόγια και στα κορμιά…  

Προσωπικά, ο τρόπος που βλέπω ταινίες έχει αλλάξει από τότε που άρχισα να «γίνομαι» αρχιτέκτονας. Στην προηγούμενη εποχή το «πίσω» παρέμενε ένα σκηνικό. Απλά ένας χώρος που έπρεπε να υπάρχει για να πει η Kate στον Di Cabrio το «I’ m flying Jack»(?!). Παρόλα αυτά θυμάμαι πολύ ξεκάθαρα τον «τοίχο- ενυδρείο» που είχε ο Hugh Grant στο «About a boy» ανάμεσα στην κουζίνα του και στο σαλόνι του. Σίγουρα ήταν από τα πιο πρωτότυπα πράγματα που είχα δει μέχρι τότε και μάλλον γι’ αυτό αποτυπώθηκε στη μνήμη μου. Τότε δεν θα φανταζόμουν ότι θα έφτανα σε σημείο σήμερα να βλέπω ταινίες για να δω το χώρο, το μέρος, το κτήριο και όχι την υπόθεση της ταινίας. Συνειδητοποίησα αυτή την αλλαγή πραγμάτων όταν πριν μερικές βδομάδες έπιασα τον εαυτό μου να πασχίζει απεγνωσμένα στο Google να βρει ποιος αρχιτέκτονας έκανε το σπίτι που έμενε το ζευγάρι στην  ταινία «la mujer de mi hermano» για να βρω κατόψεις και φωτογραφίες- η οποία από ερμηνείες και υπόθεση θυμίζει απλά μια καλύτερη εκδοχή κολομβιανής σαπουνόπερας. Ήταν ένα σύγχρονο, υπέροχο, λιτό σπίτι. Μια σύνθεση από τρείς ορθογώνιους όγκους, τοποθετημένους ο ένας πάνω στον άλλο, με ενιαίους χώρους, μεγάλες επιφάνειες γυαλιού στις όψεις και που γενικά «πρέσβευε τις αρχές του μοντέρνου κινήματος». 

Μελετώντας τα σχέδια διαπίστωσα ότι ο αρχιτέκτονας είχε τραβήξει τις ελάχιστες απαραίτητες γραμμές για να δημιουργήσει ένα σπίτι (φαινομενικά) λειτουργικό, αισθητικά ωραίο, και απέριττο όσο έπρεπε. Δείχνοντας τις φωτογραφίες σε φίλους άρχισαν τα πρώτα σχόλια του τύπου «έτσι θέλω να μου σχεδιάσεις το σπίτι μου». Τότε ήταν η στιγμή που ενώ μέσα μου ευχήθηκα μια μέρα να σχεδιάσω ένα τέτοιο σπίτι από την άλλη άρχισα να σκέφτομαι ότι οι φίλοι μου μετά από 3 χρόνια ζωής σε ένα τέτοιο σπίτι θα κινούν αγωγή εις βάρος μου για πρόκληση ψυχολογικής οδύνης… και δικαιολογημένα. Θα έχουν ξοδέψει τα άπειρα λεφτά για να κτίσουν ένα σπίτι που «μπάζει» από παντού αέρα και θέλει τόνους πετρέλαιο για να ζεσταθεί -γιατί πολύ απλά θα ήταν επιφυλακτικοί στο να επενδύσουν σε εναλλακτικές πηγές ενέργειας-, δεν θα έχουν αγοράσει ακόμη όλα τα έπιπλα του σπιτιού τους, γιατί θα τους έχω βάλει τόσο πολύ στο τρυπάκι ότι τα έπιπλα πρέπει να είναι ανάλογης ιδεολογίας με το σχεδιασμό και άρα θα αγοράζουν επιλεγμένα (= πανάκριβα) κομμάτια, και όταν πια θα έχουν αγοράσει όλα τα έπιπλα τους θα εξακολουθούν να πηγαίνουν στους γονείς τους για να ξεκουράζεται ο πισινός τους πάνω σε ένα αναπαυτικό παραδοσιακό καναπέ με το κιτς εμπριμέ ριχτάρι. Επίσης, και το πιο σημαντικό κατά τη γνώμη μου, είναι το γεγονός ότι θα έχουν τόσα πολλά πράγματα που δεν θα έχουν χώρο να τα αποθηκεύσουν και θα αναγκαστούν να κτίζουν τη μια παραγκούλα δίπλα στην άλλη μέσα στον κήπο -δίπλα από την πισίνα- για να φυλάξουν τα «σκουπίδια» που όλοι μας δεν μπορούμε να αποχωριστούμε, καθώς τρέμουμε στην ιδέα μήπως τα ξαναχρειαστούμε. (Να σας ενημερώσω εδώ ότι ακόμη και η Βανδή (=σοφή νοικοκυρά- τραγουδίστρια) ζήτησε από τον αρχιτέκτονα της πολλές ντουλάπες στο καινούργιο της σπίτι…)

(το σκίτσο και τα σχόλια είναι δικά μου...τα λάθη και τυχών ανακρίβειες οφείλονται στο ότι δεν βρήκα πουθενά ξεκάθαρες κατόψεις και ειδικά για τον όροφο...) 

Το σημείο που θέλω να καταλήξω με αυτή την αφήγηση είναι ότι ο τρίτος πρωταγωνιστής είναι ο πιο «ψεύτικος» από όλους τους υπόλοιπους. Μας ξεγελάει καλύτερα από τους υπόλοιπους αν και ίσως είναι ο πιο εφικτός για την απόκτησή του. Δηλαδή σταμάτησα πλέον να πιστεύω ότι θα χωρίσει ο Hugh Jackman από τη γυναίκα του για μένα, αλλά το διαμέρισμά μου το έχω βάψει μωβ στη απόχρωση που είναι το διαμέρισμα της Μonica στους «Friends». Από την άλλη, όσο και αν προσπαθήσω η κουζίνα μου είναι πάντα χάλια όταν έχω μαγειρέψει και έχω καλέσει φίλους και σίγουρα το σπίτι δεν είναι ποτέ τόσο τέλεια συμμαζεμένο όσο της Νόρας στα «Μυστικά της Εδέμ». (Διευκρίνιση: στην πιο πάνω κατηγορία εξαιρείται η μαμά μου αλλά αύτη έχει μαγικές ικανότητες  ως προς το θέμα του συμμαζέματος σε «κρίσιμες» ώρες και  γι’ αυτό δεν την κατατάσσω με μας τους φυσιολογικούς ανθρώπους).

Όπως και να έχει το θέμα ο τρίτος πρωταγωνιστής θα είναι πάντοτε εκεί. Για μερικούς από εμάς θα κλέβει την παράσταση, θα γίνεται η αιτία να δούμε ταινίες, να ταξιδέψουμε σε πόλεις για να δούμε πλατείες, δρόμους και καφέ (βλ. Before Sunrise και Βιέννη ή το πολύ αγαπητό Paris je t´aime και πρόσφατα New York Ι love you και πιο παλιά το Night on Earth) ή ακόμη και μεμονωμένα κτίρια που ποτέ δεν θα έχουμε την ευκαιρία να μπούμε μέσα αλλά τουλάχιστον τα έχουμε δει στην οθόνη (βλ. Match Point και τον πύργο του Foster  στο Λονδίνο, το Gherkin). Θα καταφέρει να κάνει τόπους διάσημους, ελκυστικούς και ιδανικούς για να φανταστούμε τη ζωή μας εκεί π.χ. η Νέα Υόρκη η οποία κατά τη γνώμη μου παρουσιάζεται ως η ιδανική πόλη για να ζει κανείς –ειδικά- τον τελευταίο καιρό.

(η σκηνή είναι από το match point και αν δεν έχετε καταλάβει ποιο είναι το κτήριο πατήστε εδώ)

Σε περίπτωση όμως που κάποτε αποκτήσουμε ένα τέτοιο «κινηματογραφικό» σπίτι- χώρο εργασίας – πόλη, μήπως με το πέρασμα του χρόνου θα πάψει να είναι τόσο «κινηματογραφικό»;  Μήπως τελικά είναι η στιγμή, το εικοσάλεπτο ή η μιάμιση ώρα που το βλέπουμε που το φαντάζει τόσο ειδυλλιακό και ιδανικό στα μάτια μας; Τα Ικεόσπιτά μας είναι όμορφα, πολλές φορές καλόγουστα και προσιτά αλλά πάντα θα τους λείπει αυτή η …φωτογένεια. Η οποία γενικά θα μας λείπει στη ζωή, πολλές στιγμές. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να φτιάξουμε τη δική μας «φωτογένεια». Γιατί δηλαδή το να περπατάς χαράματα στη Θεσσαλονίκη παρέα με το απορριμματοφόρο που δεν χωράει να περάσει λόγω των διπλο-παρκαρισμένων και εσύ που δεν ξέρεις που να πατήσεις αφού το πεζοδρόμιο είναι ανύπαρκτο, και ξεκίνησες με την παρέα σου μια συζήτηση για τον Καντ και τον Χέγκελ και καταλήξατε να τραγουδάτε το «Ποιος να συγκριθεί μαζί σου» του Πάριου να μην είναι «κινηματογραφικό»; 

Nothing to declare

Δέκα μέρες διακοπές στο Λονδίνο ήταν αρκετές για να μου δώσουν μπόλικη τροφή για να ερμηνεύω ‘καταπληκτικούς’ μονολόγους, για τον επόμενο μήνα περίπου, στους καφέδες που θα πηγαίνω με τις φίλες μου, τις δύο ώρες που κανονικά θα έπρεπε να παρακολουθώ ‘Ιστορία Αρχιτεκτονικής Βυζάντιο- Ισλάμ’. Δέκα μέρες γεμάτες εικόνες, ενθουσιασμό, συναισθήματα, εκπλήξεις, γέλια, υπαρξιακές αναζητήσεις και ‘μοιραίες’ φάρσες. Το Λονδίνο σαν ψεύτικο. Γκρίζο και φωτεινό. Τα κτίρια πολύ όμορφα για να είναι αληθινά, πολύ ομοιόμορφα για να είναι ζωντανά. Οι ρυθμοί στα τρένα και στα λεωφορεία εξωφρενικοί για να σε αφήσουν να σκεφτείς κάτι άλλο εκτός από τον βαρυσήμαντο προορισμό, και άλλοτε αφορμή για να απολαύσεις το ταξίδι μέχρι τον ασήμαντο προορισμό. Ήταν δέκα μέρες όμορφες. Με μπόλικη τέχνη και αρχιτεκτονική, φωτογραφίες και όνειρα. Γεμάτες φιλικές κουβέντες με νόημα, καινούργιες γνωριμίες, αντάμωσης παλιών γνώριμων και ξεκαθάρισμα ανεκπλήρωτων ερώτων που θα μείνουν μάλλον για πάντα ερωτήματα…

Από πού να ξεκινήσει κανείς να κάνει μια περιγραφή; Πώς να διηγηθείς με λέξεις αυτή την παρένθεση που ισοβαθμεί σε δράσεις με τρείς μήνες της καθημερινότητας; Συμβατικά από την αρχή ή παρορμητικά από τα πιο έντονα χρώματα που φαίνονται στον πίνακα; Δεν ξέρω. Ξέρω ότι ήταν φανταστικά. Ξέρω, ότι θέλω να ξαναπάω να δω όσα δεν είδα. Ξέρω, ότι χάρηκα που είδα την κολλητή μου τόσο χαρούμενη με τις τελευταίες εξελίξεις στη ζωή της. Ξέρω, ότι έκανα μια καλή πράξη που έφερα κοντά δύο ξαδέλφια μου που ζούνε και οι δύο στο Λονδίνο εδώ και ένα χρόνο και δεν κατάφεραν να τηλεφωνηθούν έστω και για μια φορά. Διαπίστωσα, ότι η ευρύτερη οικογένεια αυξάνεται αφού έχουμε γάμο τον  Σεπτέμβριο -μήνας κατά τον οποίο αν όλα πάνε σωστά θα έχω πτυχίο. Χάρηκα, που είδα τόσο κόσμο, που άκουσα τόσα ισπανικά- ναι ξέρω ότι το Λονδίνο είναι η πρωτεύουσα της Αγγλίας αλλά τόσα ισπανικά ούτε πέντε μήνες στη Μαδρίτη δεν άκουσα. Ξέρω, ότι ‘ανέβηκα’ με την υπερβολική δόση ζωγραφικής που πήρα και που συνειδητοποίησα ότι δεν έκανα άδικα τόσα εξάμηνα ιστορία της τέχνης στο πανεπιστήμιο. Ξέρω, ότι θέλω να πάω στο μουσείο της Ακρόπολης να δω τι έμεινε να εκθέσουν αφού ο μισός Παρθενώνας κρατείται αιχμάλωτος -μαζί με την μισή Αίγυπτο για παρέα- στο Βρετανικό μουσείο.   Ενθουσιάστηκα, που έφαγα τόσα πολλά scones με μαρμελάδα φράουλας. Ευχήθηκα, να τρώω κάθε Κυριακή πρωί brunch και βίωσα ένα έντονο γλωσσολογικό μπέρδεμα αφού έμαθα ότι οι Εγγλέζοι λένε aubergine και courggette αντί για eggplant και zucchini, που είχα συνηθίσει τόσα χρόνια με την αμερικάνικη μου ανατροφή(;!). Γέλασα, που για τρεις μέρες είχα πειστεί ότι ο ενικός της λέξης ‘σάλια’ –όπως λέμε τρέχουν τα σάλια μου- είναι η λέξη ‘σάλι’ και ότι απλά δεν την χρησιμοποιούμε, μέχρι που ένα πρωινό ήρθε ο Μπαμπινιώτης στο αφτί της φίλης μου και της ψιθύρισε τη λέξη ‘σάλιο’ και όλοι βγάλαμε ένα επιφώνημα ενθουσιασμού λες και ξαναανακαλύψαμε την πενικιλίνη. Σοκαρίστηκα, που διαπίστωσα ότι όλος ο υπόλοιπος κόσμος βάζει νερό στην οδοντόβουρτσα πριν βάλει την οδοντόπαστα ενώ εγώ παραλείπω την πιο πάνω κίνηση και βρέχω το στόμα μου πριν ξεκινήσω τη διαδικασία πλυσίματος. Ένιωσα περήφανη και άξια κόρη μάγειρα, που καταφέραμε να διοργανώσουμε με τη φίλη μου ολόκληρο dinner party  -στο Λονδίνο ήμουν… έτσι λένε το τραπέζωμα εκεί…- για δέκα άτομα με πλήρες μενού που είχε σαλάτες, μακαρονάδες, μπριζόλες, ρύζι -γλυκό μας το έφεραν, αλλά θα το κάνουμε και αυτό την επόμενη φορά που θα πάω, έτσι για να ανέβει λίγο το επίπεδο δυσκολίας…

Ο πίνακας όμως δεν έχει μόνο έντονα φανταχτερά χρώματα. Έχει και μαύρα, σκούρα μπλε και αποχρώσεις του μελαγχολικού κόκκινου του αίματος. Για παράδειγμα, στεναχωρήθηκα που δεν πέσαμε πάνω στον Jude Law στο Borrow market …αφού τον έχουν δει πολλές φορές να βολτάρει και να ψωνίζει στην περιοχή. Επίσης, στεναχωρήθηκα που η τιμή της τσάντας Radley-London ήταν πιο πάνω από τον προϋπολογισμό μου και από θέμα ‘τσαντικού’ καλύφθηκα μόνο με την αγορά τελευταίας στιγμής που έκανα στο αεροδρόμιο- μιας ρούχινης τσάντας με τους Beatles σε μια πολύ έξυπνη pop art εκδοχή του συγκροτήματος.

Φυσικά υπήρχαν και πιο συγκλονιστικά γεγονότα που έγιναν μέσα σε αυτές τις δέκα μέρες που αφήνουν μια γλυκόπικρή γεύση. Ας πούμε το γεγονός ότι πέρασε από το μυαλό μου η ιδέα ότι μπορεί ίσως ο παιδικός μου έρωτας να μην ήθελε να κρατάμε χεράκια στην αυλή του σχολείο το διάλειμμα όχι γιατί δεν του άρεσα, αλλά απλά ίσως θα προτιμούσε αντί να δει τι χρώμα βρακί φορούσα εγώ να έβλεπε άλλα μέρη του σώματος… που υπολείπονται από το γυναικείο σώμα.  Δεν ξέρω αν πρέπει να εύχομαι την επιβεβαίωσή της υποψίας μου ή την κατάρριψη της…  Ακόμη πιο σκούρα απόχρωση στον πίνακα άφησε μια μοιραία φάρσα που αντί για γέλια έφερε στεναχώρια και με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι άβυσσος η ψυχή των αντρών. Άλλο να αποδέχεσαι ότι δεν ενδιαφέρεται κάποιος για σένα και άλλο πράγμα να τον ακούς να εξομολογείται στην καλύτερη σου φίλη ότι ενδιαφέρεται για μια μικρότερη κοπέλα, τη στιγμή που εσύ είσαι μέσα στο δωμάτιο και τον ακούς να μιλάει σε ανοικτή ακρόαση γιατί υποτίθεται εσύ δεν είσαι εκεί και η φίλη σου προσπαθεί μάταια να ξεκινήσει τη φάρσα ‘μαλλιοτραβήχτηκαν οι κολλητές’… Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα όταν η κοπέλα είναι σχεδόν φίλη σου, τη συμπαθείς πάρα πολύ, είναι πολύ όμορφη και αντιλαμβάνεσαι ότι και εσύ αν ήσουν άντρας αυτή θα διάλεγες. Το μόνο αστείο που βγήκε από την υπόθεση ήταν ότι μετά την αποχώρηση μου από το Λονδίνο έμαθε ο ανεκπλήρωτος έρωτας το συμβάν και ένιωσε σαν μαλάκας που για δύο μέρες έριχνε υπονοούμενα στην παρέα για να μαθαίνει πληροφορίες για την κοπέλα και νόμιζε ότι εγώ γελούσα επειδή μου την είχε δώσει ο βροχερός καιρός, ενώ απλά έβρισκα τόσο αστείο τον τρόπο του να ρίχνει hints για να μην καταλαβαίνω. 

 Οι δέκα μέρες πέρασαν γρήγορα αλλά αργά. Γύρισα στη Θεσσαλονίκη, έβαλα δύο πλυντήρια, έδωσα τα δωράκια στις φίλες μου, έκανα upload στο Facebook τις φωτογραφίες που έβγαλα στο Λονδίνο, πλήρωσα 94 ευρώ στο κομμωτήριο για ολική αλλαγή στα μαλλιά μου- τιμή φθηνότερη φαντάζομαι από ότι αν ξεκινούσα ψυχανάλυση- και είμαι απολύτως έτοιμη να ξεκινήσω τη διπλωματική μου. Αυτά έχω να δηλώσω, δηλαδή τίποτα και τα πάντα…

Πώς να εξοντώσετε ένα δαίμονα μέσω Skype

Τελικά η ζωή μοιάζει με τα έργα καμιά φορά. Από πολύ μικροί βλέπουμε στα κινούμενα σχέδια, όποτε πρέπει να πάρει την απόφαση για κάτι ο ήρωας, να πετάγονται από το μυαλό του δύο σύννεφα. Στο ένα εμφανίζεται η μορφή του πρωταγωνιστή με φτερά και   φωτοστέφανο και στο άλλο με μαύρα κερατάκια και ουρά. (Παρεμπιπτόντως, σκεφτείτε ότι αν δεν είμαστε δυτικοί, χριστιανοί, τέλος πάντων δεν μεγαλώναμε κάτω από αυτό το πρίσμα των θρησκευτικών πεποιθήσεων δεν θα καταλαβαίναμε τι συμβολίζουν οι εικόνες, αυτό λοιπόν είναι το εικονογραφικό μήνυμα που λένε…) Ο καλός, ο άγγελος δηλαδή, είναι  πάντα και ο αδύναμος της υπόθεσης. Ο κακός, ο δαίμονας δηλαδή, τον κοροϊδεύει συνέχεια και βασικά δεν τον αφήνει στην ησυχία του. Ακολουθεί μια συζήτηση των τριών- γιατί ενώ οι δύο ουσιαστικά αποτελούν μέρος του ίδιου ατόμου, ο πρωταγωνιστής έχει την τάση να συζητά μαζί τους για την επιλογή του και ανάλογα με το είδος της ταινίας-κινούμενου σχεδίου κερδίζει ένας από τους δύο.

Αφορμή να τα σκεφτώ όλα αυτά ήταν μια κουβέντα που είχα προχτές με ένα φίλο. Κάποια στιγμή φτάσαμε σε ένα σημείο να μιλάμε για τον καλό του εαυτό και τον κακό και το πώς καταπιέζει ο κακός τον καλό και δεν αφήνει τον καλό να κάνει τη δουλειά του. Επηρεασμένη εγώ από το charmed- ναι εκείνο με τις τρεις μάγισσες στο Σαν Φρανσίσκο (ναι με την Alissa Milano) που προσπαθούν να σώσουν την ανθρωπότητα και δεν καταφέρνουν να σταυρώσουν γκόμενο γιατί τον αφήνουν συνέχεια στα κρύα του λουτρού γιατί έχουν κάποιον δαίμονα να εξοντώσουν- άρχισα να του λέω ότι πρέπει να αποφασίσει αν θα γίνει White lighter ή Demon. Μου είπε "έτσι όπως το θέτεις σαφώς και θα ήθελα να γίνω White lighter αλλά τον δαίμονα πως τον εξοντώνουμε;" Κάθισα και το σκέφτηκα λίγο, έφτιαξα και ένα τοστ για να το φιλοσοφήσω καλύτερα καθώς έτρωγα, και κατέληξα στο   ότι δεν μπορούμε να τον εξοντώσουμε γιατί θα εξοντώναμε και τον καλό μαζί του- έχω δει πάρα πολλά επεισόδια από τη σειρά και το κατέχω το θέμα πλέον-, και όπως και να 'χει εγώ μαγικά φίλτρα ακόμη να μάθω να φτιάχνω. 

Ενώ χώνευα το τοστ, μου ήρθε η ιδέα για το σχέδιο "Κοφι Ανάν". Στη συγκεκριμένη περίπτωση θα ορίζαμε μια "νεκρή ζώνη" όπου θα πήγαινε να εγκατασταθεί ένας ΟΗΕ και θα έκανε τον ειρηνοποιό. Θα διασφάλιζε ότι ο κακός δεν θα έμπαινε στα λημέρια του καλού, και θα έκανε ανενόχλητος ο καλός τη δουλειά του, χωρίς να καταναλώνει το χρόνο του στο να προσέχει τον κακό. "Ωραία" μου είπε ο φίλος μου, "και ποιος θα είναι αυτός ο ΟΗΕ; Θα είναι κάποιος φίλος; κάποιος γνωστός μου;" Του απάντησα ότι δεν μπορεί να είναι φίλος γιατί ενώ μπορεί να λένε οι φίλοι ότι θα είναι πάντα εκεί όταν τους χρειάζεσαι μέσα στις κάρτες γενεθλίων που μας χαρίζουν, πρακτικά δεν μπορούν να είναι πάντα εκεί. "Άρα πρέπει να είναι κάποιος μέσα στο μυαλό σου, κάποιος που η θύμηση του να τρομάζει τον κακό." "Δηλαδή να βάλω και τρίτο άτομο μέσα στο μυαλό μου; Δεν θα χωράμε!!!" "Ναι έχεις δίκαιο" του είπα. "Στους δύο τρίτος δεν χωρά. Άρα λέμε όχι στο "σχέδιο Αναν" και πάμε σε άλλο σχέδιο." Εγώ επέμενα στο σχέδιο με τις μάγισσες, πολύ ήθελα να εξοντώσω ένα δαίμονα και να ζω και σε εκείνο το σπίτι με τη σοφίτα και να έχω και μαγικές δυνάμεις. "Deolinda!!!" μου είπε. "Σύνελθε!!!" Και αφού επανήλθα στο νοικιασμένο μου διαμέρισμα ενός υπνοδωματίου στην πόλη της αδελφής του Μέγα Αλέξανδρου, συνεχίσαμε "σοβαρά" την κουβέντα μας. Βασικά όχι πολύ σοβαρά γιατί… εμένα μου ήρθε η απορία : γιατί φαγώθηκε να γίνει καλός; "Εγώ θέλω να γίνω κακιά" του είπα. "Είμαι πολύ καλή και λένε men love bitches -και νομίζω ισχύει από τη μέχρι τώρα εμπειρία μου." "Εγώ θέλω να γίνω καλός γιατί οι καλές κοπέλες θέλουν μόνο τους καλούς." Μα του λέω αφού στα έργα ο κακός έχει τη σέξυ γκόμενα και το ουάου αμάξι… ναι αλλά με συμπλήρωσε και σωστά, "στο τέλος πάντα τον αφήνει για τον καλό της ταινίας". "Εντάξει τότε. Στείλε μου τον κακό σου εαυτό σε μένα που τον χρειάζομαι και μείνε εσύ με τον καλό." Τον ρώτησε (τον κακό του εαυτό) αν θέλει να έρθει Θεσσαλονίκη και ο κακός είπε ότι χρειάζεται μια αλλαγή και έτσι δια μαγείας, και μέσω του skype, ήρθε ο κακός, πέρασε από τα πλήκτρα του laptop μέσα στα δάκτυλα μου και στη συνέχεια ανέβηκε στο δεξί συννεφάκι πάνω από το κεφάλι μου για να δώσει ενισχύσεις στην δικιά μου κακιά Deolinda που δεν κάνει καλά τη δουλειά της και κινδυνεύει να την διώξουν από τον Πα.Συ.Κ.Ε. (Παγκόσμιος Σύνδεσμος Κακών Εαυτών). Αλλά "πρόσεξε", μου είπε ο μόνο καλός-φίλος μου,"μόλις τον βαρεθείς θα τον δώσεις και εσύ παρακάτω." "Οκέι, σύμφωνοι." 

Ο φίλος μου ένιωσε πολύ καλύτερα με την όλη κατάσταση και χάρηκα πάρα πολύ. Ένιωσε τόσο καλά που πήγε και ξυρίστηκε για να φανεί στο πρόσωπό του ο "καλός εαυτός"- πού να τρέχει τώρα να ψάχνει για φωτοστέφανα στις 3 το πρωί.... Εγώ από την άλλη δεν ένιωσα ιδιαίτερη αλλαγή. Θα περιμένω να τακτοποιηθεί ο "κακός" μέσα στο μυαλό μου, και να δω αν αλλάξει κάτι στη συμπεριφορά μου. Τελικά ξαναπείνασα. Ήταν λίγο εκείνο το τοστ για βραδινό, λέτε αυτός ο κακός να τρώει πολύ;

Σκέψεις πάνω στο γιαούρτι, το κωλόχαρτο και το χέσιμο…

Η ιδέα να γράψω αυτό το κείμενο μου ήρθε ένα πρωί ξημερώματα Σεπτέμβρη, ενώ καθόμουνα στη λεκάνη της τουαλέτας με ένα βιβλίο στο χέρι.  Πρόκειται για μια απλή λογική αλληλουχία σκέψεων, όπου η επόμενη συνεπάγεται της αμέσως προηγούμενης και από αυτή εξάγεται η αμέσως επόμενη. Ακούστε λοιπόν τι σκέφτηκα… 

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων. Η πρώτη είναι αυτών που πάνε στο σούπερμαρκετ και ψάχνουν να βρουν αυτά τα θαυματουργά σκευάσματα, τύπου γιαούρτι, που μέσα σε 10 μέρες υπόσχονται να τους ανοίξουν τη «δίοδο» του εντέρου και θα βρουν την «ανακούφιση». Η δεύτερη, είναι αυτών που δεν αντιμετωπίζουν τέτοιου τύπου προβλήματα και έχουν αναθεωρήσει πλέον τις απόψεις τους για το γιαούρτι επειδή έχει γίνει όλος αυτός ο χαμός  με τις διαφημίσεις, οι οποίες έχουν συνδέσει αυτό το υπέροχο σκεύασμα με την πράξη της αφόδευσης. Εγώ ανήκω στη δεύτερη κατηγορία. Δόξα το Θεό υγιέστατο το έντερο. Μάλιστα πιστεύω ότι τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις της ανθρωπότητας τις σκέφτηκε ο ανθρώπινος νους μέσα σε εκείνα τα λίγα λεπτά πριν την «απελευθέρωση». Για τα σκατά μίλησε και ο Κούντερα και συμφωνώ απόλυτα με όσα είπε. Εγώ θα σας μιλήσω όμως για κάτι που σχετίζεται έμμεσα με το θέμα.

Σκεφτείτε λοιπόν ότι ξυπνάτε πρωί πρωί και ετοιμάζεστε για τη δουλειά – θα σας το περιγράψω σαν αμερικάνικη ταινία αλλά ξέρω ότι πολύ πιθανό δεν το κάνετε έτσι… σας συγχωρώ. Χτυπάει το ξυπνητήρι-κινητό. Βλέπετε την ώρα, πατάτε το snooze. Μετά από 9 λεπτά ξανακτυπάει και αποφασίζετε ότι θα αργήσετε και σηκώνεστε. Φοράτε την ρόμπα σας- λουλουδάτη σατέν για τις γυναίκες, μπλε χοντρό μπουρνούζι για τους άντρες. Αρχικά πάτε στην κουζίνα, ανάβετε την καφετιέρα – την οποία φυσικά είχατε ετοιμάσει από το προηγούμενο βράδυ με φίλτρο, καφέ, νερό και τα σχετικά. Στη συνέχεια ανοίγετε την εξώπορτα σας. Απλώνεται μπροστά σας η απέραντη έκταση από καταπράσινο γρασίδι που διαθέτει η μονοκατοικία σας στα προάστια και ακριβώς εκείνη την ώρα περνάει από μπροστά σας το παιδί με τις εφημερίδες, πάνω στο ποδήλατό του. Ρίχνει μια προς το σπίτι σας και τρέχει ο σκύλος σας- ράτσας λουκάνικο μακρύτριχο, χρώματος καφέ σοκολατί- και σας τη δίνει. Του λέτε «τι καλό σκυλάκι που είσαι!!!» και πάτε να βάλετε τον καφέ Κολομβίας, που μόλις ετοιμάσατε, στο φλιτζάνι σας. Παίρνετε τον καφέ σας και πάτε προς το «μέρος»- ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το λέμε «μέρος»… νομίζω μόνο στην Κύπρο το λέμε έτσι. Στο «μέρος» που λέτε, κάθεστε στην τουαλέτα. Ανοίγετε την εφημερίδα σας διάπλατη και αρχίζετε να διαβάζετε για τις επικείμενες εκλογές ή τα ζώδια. Έχετε σκεφτεί  όμως ποτέ, ότι αυτό που κρατάτε στα χέρια σας είναι ουσιαστικά μια άλλη μορφή κωλόχαρτου; Ή έχετε συνειδητοποιήσει ότι η πρώτη ύλη για να φτιαχτεί το κωλόχαρτο σας, η εφημερίδα, αλλά και το κουτί που περιείχε μέσα το γάλα που βάλατε πριν λίγο στον καφέ σας, είναι η ίδια; Μπορεί και να το έχετε σκεφτεί και χαίρομαι πάρα πολύ που δεν σκέφτομαι μόνο εγώ τέτοια «σοβαρά ζητήματα».

Αλλά ας προχωρήσουμε τη μέρα σας παρακάτω. Ετοιμάζεστε λοιπόν, αποχαιρετάτε σύζυγο-ερωμένη-παιδιά-υπηρετικό προσωπικό-γατιά-σκυλιά-καναρίνια-φυτά και φεύγετε για τη δουλειά. Είστε πολύ περήφανοι για τη δουλειά σας γιατί δουλεύετε σε μια μεγάλη φίρμα, στον εικοστό ένατο όροφο ενός γυάλινου πύργου σχεδιασμένο από έναν αρχιτέκτονα του star system. Τη θέση την πήρατε με πολύ κόπο. Για να την πάρετε, ταχυδρομήσατε ένα χοντρό φάκελο που είχε μέσα απολυτήριο λυκείου, πτυχία, διπλώματα, proficiency, superior, συστατικές επιστολές, φωτογραφίες, μέχρι και πιστοποιητικό γεννήσεως... Ένα μάτσο «κωλόχαρτα» δηλαδή. Αλλά είμαι σίγουρη ότι δεν έχετε σκεφτεί ότι σκουπίζετε τον ωραίο σας πισινό κάθε πρωί πριν πάτε στη δουλειά σας με ένα πράγμα που αν το δούμε ψυχρά, επιστημονικά, από άποψης υλικού, είναι το ίδιο με αυτά που δείξατε για να πάρετε τη δουλεία. Και σκεφτείτε τώρα ότι στη δουλεία πάτε, εντάξει για το γόητρο του να λες ότι κάνεις καριέρα και δουλεύεις σε φίρμα, αλλά κυρίως για να βγάζετε το ψωμί σας. Πληρώνεστε στο τέλος του μήνα με μια επιταγή. Την οποία επιταγή πάτε στην τράπεζα και την κάνετε μετρητά… και καταλαβαίνετε που το πάω… ένα και το αυτό με το κωλόχαρτο, και η επιταγή και τα χαρτονομίσματά σας.

Από τότε όμως που πήρατε τη δουλειά σας έχουν περάσει δέκα χρόνια- μην ανησυχείτε, ακόμη έχετε τη γοητεία σας- αλλά ένα νέο στέλεχος που προσλήφθηκε πριν ένα μήνα υπέβαλε όλα του τα «χαρτιά» ηλεκτρονικά- μη σας πω έκανε και τη συνέντευξη μέσω Skype. Επίσης, την προηγούμενη βδομάδα πληροφορηθήκατε ότι η εταιρεία θα σας καταθέτει το μισθό σας σε λογαριασμό σε τράπεζα και σας έχει εκδώσει και μια πιστωτική κάρτα. Με τις πιστωτικές και την προαγωγή ύστερα από δέκα χρόνια δουλειάς, εσείς την είδατε και πολύ στέλεχος και αποφασίσατε ότι θέλετε να διευρύνετε τους ορίζοντες σας και γι’ αυτό διαβάζετε πλέον μόνο on-line την επικαιρότητα από διάφορα site, ας πούμε από αυτό της New York Times ή της Herald Tribute. Μέχρι στιγμής σας έχω αναιρέσει όλες τις χρήσεις του χαρτιού που σας υπέδειξα πιο πάνω και τις έχω αντικαταστήσει με ηλεκτρονικές μορφές εκτός από μια. Αυτή του κωλόχαρτου…

Η απορία μου εμένα τώρα είναι: πότε θα βρεθεί κάτι να αντικαταστήσει το κωλόχαρτο; Θα ζήσουμε ποτέ να δούμε το e-κωλόχαρτο; Ή θα έρθει κάποτε η μέρα που δεν θα έχουμε ανάγκη για «ξαλάφρωμά» και αυτόματα θα καταργηθεί το κωλόχαρτο σύμφωνα με το δίπολο αγοράς-ζήτησης; Αν λοιπόν έρθει αυτή η μέρα, που δεν θα αφοδεύουμε δηλαδή, τότε θα σταματήσουν και οι ηλίθιες διαφημίσεις για τα γιαούρτια που ενεργοποιούν τα έντερα και θα μπορέσω επιτέλους να ξαναφάω γιαούρτι χωρίς να σκέφτομαι το χέσιμο!!! 

Κάντε έρωτα, όχι πόλεμο…

Σήμερα πήγα για διόρθωση στον καθηγητή μου στο πολυτεχνείο. Ήμουν σίγουρη ότι θα μου έβαζε τις φωνές και θα με ξαπόστελνε γιατί δεν τον είχα βρει πριν το καλοκαίρι για να μου διορθώσει την εισαγωγή της εργασίας μου, όπως είχαμε συμφωνήσει. Τελικά κάθε φορά γίνονται τα ίδια μ’ αυτόν τον άνθρωπο. Το βράδυ πριν πάω για διόρθωση τον βλέπω όνειρο να με ειρωνεύεται και να γελά με το πόσο ανήξερη και όταν έρθει τελικά η ώρα να πάω στο γραφείο του είναι πάντοτε ευγενικός, με κατανόηση και υπομονή. Έτσι και αυτή τη φορά όχι μόνο δεν μου θύμωσε αλλά περάσαμε και μια ώρα κάνοντας μια υπέροχη συζήτηση «περί ανέμων και υδάτων» με μικρές παρενθέσεις που αφορούσαν την εργασία μου.

Ο καθηγητής μου αυτός είναι ένας ευγενέστατος, δυναμικός κύριος που έχει μανία με την σωστή χρήση της ελληνικής γλώσσας. «Είτε μιλάς καθαρεύουσα, είτε δημοτική, είτε κυπριακά πρέπει να έχεις συνείδηση του τι λες». Μιλάει σε όλους τους φοιτητές του στον πληθυντικό, παρόλο που σχεδόν έχει βγει στη σύνταξη. Είναι τυπικός και έχει πάντοτε όρεξη για κουβέντα που δεν υπάρχει περίπτωση να μην καταλήξει σε συζήτηση φιλοσοφικού περιεχομένου Στις αρχές εγώ τον έτρεμα- και εξακολουθώ να τον βλέπω με δέος για τα τόσα που έχει κάνει και κάνει- αλλά είναι πολύ προσιτός τελικά και δεν έχει απαίτηση από τους φοιτητές του να έχουν τις γνώσεις του αλλά να ξέρουν την ουσία, όσων ξέρουν.

Σήμερα που λέτε- γιατί δεν είχα σκοπό να του πλέξω το εγκώμιο αλλά παρασύρθηκα- πήγα στο γραφείο του να συζητήσουμε για την εργασία μου. Μου πρόσφερε καραμέλες . Θέλει να περιορίσει το κάπνισμα και γι’ αυτό το γύρισε στις καραμέλες. Το τσιγάρο το κράταγε σβηστό στο χέρι του μέχρι να τελειώσουμε και να βγει έξω να το ανάψει. Μόλις είχα απλώσει τις κόλλες και τα χαρτιά πάνω στο γραφείο του και τότε χτύπησε το τηλέφωνο. Το απάντησε, άρχισε να μιλάει και χωρίς να το θέλω άκουγα τι έλεγε. Χαμογέλασα τότε από μέσα μου γιατί σκέφτηκα ότι μόλις κλείσει θα τον πιάσει αυτό το απολαυστικό παραλήρημα για το τι πράγματα συμβαίνουν στην Ελλάδα και θα με ρωτήσει αν στην Κύπρο συμβαίνουν τα ίδια και βεβαίως θα καταλήξει στο πόσο ωραίο είναι το Παρίσι που είναι η αγαπημένη του πόλη. Δεν έπεσα καθόλου έξω. Ξεκίνησε να μου λέει για κάτι καθαρίστριες που δεν μπορούν να τους ανανεώσουν τη σύμβαση γιατί ο υπεύθυνος φεύγει από τα καθήκοντα του και θα διοριστεί άλλος μετά τις εκλογές. Με λίγα λόγια το μουσείο θα μείνει χωρίς καθαρίστριες για ένα μήνα τουλάχιστον. Γύρισε τότε και μου είπε το κορυφαίο: «και εσείς θέλατε να ενωθείτε με αυτή τη χώρα;» Γέλασα και γέλασε και εκείνος και συνέχισε: «Προς Θεού μην νομίζετε ότι αμφισβητώ τον πατριωτισμό σας… Αλλά είμαι σίγουρος ότι είναι καλύτερα τα πράγματα στη Κύπρο και έχετε πολλά περισσότερα να μας διδάξετε εσείς από ότι εμείς» και άρχισε να με ρωτάει τι γίνεται όταν έχουμε εκλογές στη μεγαλόνησο και τα σχετικά.

Συνεχίσαμε τη διόρθωση και η συζήτηση πήγε στη Λευκωσία- γιατί το θέμα της εργασίας μου έχει να κάνει με την μοιρασμένη πρωτεύουσα. Πάντα θα μου κάνει ένα σχόλιο για την κατάσταση. Σαφώς κάποιος με τόσες πολλές ιστορικές γνώσεις αντιλαμβάνεται την πολυπλοκότητα του θέματος και ότι δεν λύνεται σε μια νύκτα το ζήτημα, αλλά συνέχεια μου λέει κάτι που το βρίσκω πολύ απλό αλλά κρύβει τη μεγαλύτερη αλήθεια. «Τι σημασία έχει αν εγώ είμαι Έλληνας, εσύ Κύπριος, ο άλλος Τούρκος, Εγγλέζος, Γάλλος, Σαουδάραβας ή οτιδήποτε άλλο. Αφού όλοι τα ίδια κάνουμε. Οδηγούμε τα αυτοκίνητά μας, βλέπουμε τις ίδιες ταινίες, τρώμε McDonald’s, φοράμε τα ίδια ρούχα και λοιπά και λοιπά. Εγώ φανταζόμουνα την Ευρώπη σαν ένα κράτος και απλά να έχει νομούς. Ο καθένας με τις ιδιαιτερότητές του αλλά όχι να σφαζόμαστε κιόλας. Η Κύπρος δηλαδή γιατί να μην μπορεί να γίνει έτσι;» Πριν μερικούς μήνες μου είχε πει κιόλας ότι θεωρεί πολύ πιο σημαντική τη διαφορά μεταξύ αυτού που ακούει κλασική μουσική και ενός άλλου που ακούει Άννα Βίσση, παρά το αν κατάγεσαι από διαφορετικό τόπο. Πάντα λέει πόσο σημαντικό είναι να μην ξεχνάς το παρελθόν, αλλά να μπορείς να το αφήσεις πίσω σου, να συμβιβαστείς σε μερικά πράγματα για να έχεις ένα καλύτερο μέλλον.

Σε κάθε διόρθωση ανοίγουμε τέτοια θέματα και τον ακούω και μου θυμίζει όταν πήγαινα δημοτικό και δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί σε ένα τόσο μικρό νησί δεν μπορούμε να τα βρούμε μεταξύ μας. Και έρχεται τώρα αυτός ο άνθρωπος τόσα χρόνια μεγαλύτερος, κάποιος που έχω κολλήσει τη φωτογραφία του δίπλα από τη λέξη «σοφός» μέσα στο λεξικό μου, να με ξανακάνει να σκεφτώ σαν παιδάκι. Τα πράγματα είναι τόσο απλά και μένει πότε θα έρθει εκείνη η στιγμή, αν κάποτε έρθει, που θα το καταλάβει και κανένας από όλους αυτούς τους κυρίους με τα κουστούμια, τις γραβάτες και τις Μερσεντές. Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε γιατί είμαστε ίδιοι και έχουμε πολύ πιο σημαντικά πράγματα να κάνουμε από το να διαφωνούμε και να «σφαζόμαστε», όπως το «να διαβάσουμε Φρόυντ, να ακούσουμε μουσική, να πάμε στο θέατρο, να δούμε τι μας ευχαριστεί πιο πολύ στον έρωτα …»

Τα βυζάκια της Μαρίας

Σε µικρότερο διάστηµα δυο εβδομάδων άκουσα από δύο φίλες µου- γνωστές µου για να ακριβολογούµε…-ότι ‘έβαλαν βυζιά’. Και ίσως ακούγεται πεζό, αλλά το προσθετική ή αυξητική στήθους δεν είναι τίποτε άλλο από µια πιο εκλεπτυσμένη ονομασία της διαδικασίας να “φουσκώσεις” τα βυζιά σου που για κάποιο λόγο η φύση σου τα έδωσε σε µικρό µέγεθος. Ο αντρικός πληθυσµός µάλλον θα βρίσκει πολύ δελεαστική την ιδέα η κοπέλα τους να αποκτήσει το τέλειο στήθος και πολύ πιθανό να χρηματοδοτούσε και µια τέτοια πράξη. Από την άλλη θέλω να ελπίζω ότι υπάρχει κόσµος εκεί έξω και ειδικά γυναίκες που συµµερίζονται την άποψή µου πάνω στο θέµα.

Εδώ και καιρό έβλεπα φανατικά το ‘nip tuck’, σαφώς για τον γοητευτικότατο Dr Troy και την ‘έντονη’ ζωή του και στη συνέχεια, πιο πολύ από περιέργεια, τα ‘κυκνο –reality’ που µεταµόρφωναν µια γυναίκα της διπλανής πόρτας σε Βίκυ Καγιά- σε µια εποχή που η Βίκυ προσπαθεί να το παίξει χαρωπή νοικοκυρούλα κάθε πρωί. Αλλά όλα αυτά, τα τόσο ρευστά και σουρεαλιστικά που γίνονται µέσα στο ‘χαζοκούτι’ µου δεν µε έβαλαν να σκεφτώ τόσο έντονα το θέµα. Με άλλα λόγια δεν µπήκα ποτέ στη διαδικασία να σκεφτώ αν θα έκανα ποτέ µια τέτοια επέµβαση- όπως ποτέ δεν σκέφτηκα να πάω σε ένα ‘talent show’ για να γίνω τραγουδίστρια. Μάλλον ήταν τα 4 χιλιάδες ευρώ ή το γεγονός ότι αυτές οι γνωστές µου δεν διαφέρουν πάρα πολύ από µένα που µε ταρακούνησαν από τη θέση µου και µε έκαναν να περάσω µια ώρα βλέποντας το ταπεινό µου ντεκολτέ, να σκέφτοµαι τα περί οικονοµικής κρίσης και να βασανίζω το µυαλό µου εδώ και εβδοµάδες να δω αν κάτι πάει στραβά µε µένα ή µε την κοινωνία που ζούµε.

Η πρώτη περίπτωση είναι µια νεαρή, ξανθιά αστυνοµικός. Τη γνωρίζω πολύ λίγο αλλά όπως εξοµολογήθηκε σε κοινές µας φίλες εκπλήρωσε ένα όνειρο ζωής-πληρώνοντας µόνο 2 000 ευρώ για το κάθε βυζί. Η άλλη κοπέλα είναι φοιτήτρια αισθητικής. Είχα περίπου ένα χρόνο να τη δω, και για να πω την αλήθεια µόλις την είδα µε τις φόρµες και ατηµέλητη σπίτι της µου πέρασε από το µυαλό ότι πάχυνε. Αφού είπαµε κάµποσα νέα, συζητήσαµε για τις τελευταίες τάσεις στα πέδιλα αυτό το καλοκαίρι και συµφωνήσαµε και οι δύο πόσο έχουνε ξεφύγει οι τιµές, ίσιωσε την πλάτη της και µου είπε ξαφνικά µε περηφάνια φοιτητή που µόλις πήρε το πτυχίο του ότι έβαλε βυζιά! ‘Το πρόσεξες;’ µε ρώτησε. ‘Έχει περίπου ένα χρόνο.’ Και τώρα τι να της έλεγα; Ότι µόλις την είδα σκέφτηκα ότι το τρώει το φαγητό της το βράδυ; ‘Έλα!’ της είπα, ‘Πλάκα κάνεις;’ - µε το πιο ξανθο-φιλεναδίστικο µου ύφος. Μέσα µου ευχόµουνα να κάνει πλάκα αλλά βλέποντας τα καλύτερα όντως είχαν µεγαλώσει από πέρσι… ‘Φαίνονται πάρα πολύ φυσικά. Νόµιζα ότι πάντα έτσι ήταν το στήθος σου’ της είπα. Τελικά πάλι την έκανα την πατάτα, µιας και τώρα που το σκέφτοµαι αυτή που δίνει τόσα λεφτά περιµένει να της πεις κάτι πιο…κολακευτικό. ‘Το ήθελα από πάντα µου λέει. Το είχα καηµό!’ Αυτής της είχα πιο πολύ θάρρος και τη ρώτησα πως πήγε η εγχείρηση. ‘Τίποτα δεν ήταν. Μπήκα τη µια µέρα στην κλινική και την άλλη γύρισα σπίτι.’ ‘Και πόσα πλήρωσες;’ ‘Χαττιρικώς 4 χιλιάρικα.’ ‘Εεεεντάξει’ της κάνω ‘πολύ φθηνά!’ µε ένα ύφος που θα το ζήλευε και η Δανδουλάκη αφού εσωτερικά ένιωθα το αίµα να ανεβαίνει στο κεφάλι µου και το εγκεφαλικό να πλησιάζει…

Στο γυρισµό µου για το σπίτι σκεφτόµουνα τι θα έκανα αν µου περίσσευαν 4 000 ευρώ. Αν είχα 4 000 ευρώ θα πήγαινα στη Νέα Υόρκη για 15 µέρες. Θα τα έδινα στη µάνα µου να αλλάξει το αµάξι που έχει φάει τα ψωµιά του και συνέχεια θέλει το µηχανικό από πάνω του. Θα άλλαζα τις κουρτίνες του σπιτιού µου- αν είχα βέβαια κουρτίνες. Δεν θα δούλευα για 3 µήνες και θα έκανα το γύρω της Ευρώπης µε τρένο. Και αν ήθελα να το παίξω και µητέρα Τερέζα θα έδινα και µερικά στους Γιατρούς χωρίς Σύνορα που προσπαθούν να βοηθήσουν τα παιδάκια στο Νταρφουρ… Αλλά να τα δώσω σε ένα γιατρό να µε κοιµίσει, να µε ανοίξει, να µου βάλει δύο σακουλάκια σιλικόνη, να µε ξανακλείσει και να µου δώσει ραντεβού σε καµιά δεκαριά χρονάκια για να επαναλάβουµε την όλη διαδικασία….δεν νοµίζω. Τώρα αν ένιωθα ότι βοηθάει την ‘καριέρα’ µου το όλο σκηνικό ίσως θα το έβλεπα διαφορετικά. Θα το έβλεπα σαν µια επένδυση που µακροχρόνια θα µου έφερνε έσοδα- για να το θέσω ευγενικά. Και για να µην παρεξηγηθώ πιστεύω ότι το γυναικείο στήθος είναι ότι πιο ερωτικό πάνω στη γυναικεία φιγούρα και σίγουρα ζηλεύω όταν βλέπω ένα ωραίο ‘αληθινό’ ντεκολτέ! Το θέµα είναι ότι παρόλο του µικρού µου στήθους δεν θα µου περνούσε ποτέ από το µυαλό µου η ιδέα της ‘προσθήκης’. Έβλεπα κι εγώ µικρή το Baywatch και έπαιζα και µε τις Barbie µου, άλλα τέτοιο όνειρο ζωής όπως το είχαν οι προαναφερθείσες γνωστές µου και φαντάζοµαι και εκατοντάδες γυναίκες γύρω µας πλέον, δεν το είχα ποτέ. Λες κάτι να µην πηγαίνει καλά µε µένα; Μετά σκέφτηκα τον πρίγκιπά που ακόµη περιµένω να µε βρει. Μήπως περιµένει να µεγαλώσει κάποιο µέρος του σώµατός µου για να δώσει σηµάδια ζωής; Αλλά, από την άλλη λέω αυτές οι δύο έχουν αυτό που θα λέγαµε µακροχρόνιες σχέσεις, άρα η επέµβαση δεν έγινε για να προσελκύσουν τον ‘πρίγκιπα’ και πιθανότατα να συγχρηµατοδότησαν το ‘έργο’ οι συγκεκριµένοι πρίγκιπες. Βέβαια δεν µου ακούγονται πολύ ‘παραµυθένιοι’ οι τύποι και ούτε θα είναι πολύ ευτυχισµένοι όταν ίσως κάποια στιγµή απολαµβάνει άλλος ‘ιππότης’ αυτά που ακόµη θα πληρώνουν µε δόσεις.

Οι σκέψεις µου πραγµατικά µε είχανε στοιχειώσει εκείνο το βράδυ. Έπρεπε να τα βγάλω από µέσα µου. Να µιλήσω µε κόσµο για να συνειδητοποιήσω αν κάτι πάει λάθος µε µένα ή µε αυτές τις δύο! Πήγα για ποτό µε δύο κολλητές το βράδυ και το θέµα µονοπώλησε τη βραδιά. Άκρη δεν βγάλαµε για το ποιος έχει άδικο, αλλά συµφωνήσαµε και οι τρεις ότι αν είχαµε τα λεφτά θα πηγαίναµε όλες µαζί στη Νέα Υόρκη και δεν θα τα ‘βάζαµε’ πάνω µας σε εµφανές σηµείο που να τα βλέπει όλη χώρα. Α, και καταλήξαµε στο συµπέρασµα ότι στο ‘Ούζου Μέλαθρον’ έχει πολύ καλύτερα πιάτα από τα ‘Βυζάκια της Μαρίας’...

(τα «Βυζάκια της Μαρίας» είναι πιάτο που σερβίρεται στο «Ούζου Μέλαθρον» της Θεσσαλονίκης, για όσους δεν ξέρουν από Θεσσαλονίκη…)