Τα βυζάκια της Μαρίας

Σε µικρότερο διάστηµα δυο εβδομάδων άκουσα από δύο φίλες µου- γνωστές µου για να ακριβολογούµε…-ότι ‘έβαλαν βυζιά’. Και ίσως ακούγεται πεζό, αλλά το προσθετική ή αυξητική στήθους δεν είναι τίποτε άλλο από µια πιο εκλεπτυσμένη ονομασία της διαδικασίας να “φουσκώσεις” τα βυζιά σου που για κάποιο λόγο η φύση σου τα έδωσε σε µικρό µέγεθος. Ο αντρικός πληθυσµός µάλλον θα βρίσκει πολύ δελεαστική την ιδέα η κοπέλα τους να αποκτήσει το τέλειο στήθος και πολύ πιθανό να χρηματοδοτούσε και µια τέτοια πράξη. Από την άλλη θέλω να ελπίζω ότι υπάρχει κόσµος εκεί έξω και ειδικά γυναίκες που συµµερίζονται την άποψή µου πάνω στο θέµα.

Εδώ και καιρό έβλεπα φανατικά το ‘nip tuck’, σαφώς για τον γοητευτικότατο Dr Troy και την ‘έντονη’ ζωή του και στη συνέχεια, πιο πολύ από περιέργεια, τα ‘κυκνο –reality’ που µεταµόρφωναν µια γυναίκα της διπλανής πόρτας σε Βίκυ Καγιά- σε µια εποχή που η Βίκυ προσπαθεί να το παίξει χαρωπή νοικοκυρούλα κάθε πρωί. Αλλά όλα αυτά, τα τόσο ρευστά και σουρεαλιστικά που γίνονται µέσα στο ‘χαζοκούτι’ µου δεν µε έβαλαν να σκεφτώ τόσο έντονα το θέµα. Με άλλα λόγια δεν µπήκα ποτέ στη διαδικασία να σκεφτώ αν θα έκανα ποτέ µια τέτοια επέµβαση- όπως ποτέ δεν σκέφτηκα να πάω σε ένα ‘talent show’ για να γίνω τραγουδίστρια. Μάλλον ήταν τα 4 χιλιάδες ευρώ ή το γεγονός ότι αυτές οι γνωστές µου δεν διαφέρουν πάρα πολύ από µένα που µε ταρακούνησαν από τη θέση µου και µε έκαναν να περάσω µια ώρα βλέποντας το ταπεινό µου ντεκολτέ, να σκέφτοµαι τα περί οικονοµικής κρίσης και να βασανίζω το µυαλό µου εδώ και εβδοµάδες να δω αν κάτι πάει στραβά µε µένα ή µε την κοινωνία που ζούµε.

Η πρώτη περίπτωση είναι µια νεαρή, ξανθιά αστυνοµικός. Τη γνωρίζω πολύ λίγο αλλά όπως εξοµολογήθηκε σε κοινές µας φίλες εκπλήρωσε ένα όνειρο ζωής-πληρώνοντας µόνο 2 000 ευρώ για το κάθε βυζί. Η άλλη κοπέλα είναι φοιτήτρια αισθητικής. Είχα περίπου ένα χρόνο να τη δω, και για να πω την αλήθεια µόλις την είδα µε τις φόρµες και ατηµέλητη σπίτι της µου πέρασε από το µυαλό ότι πάχυνε. Αφού είπαµε κάµποσα νέα, συζητήσαµε για τις τελευταίες τάσεις στα πέδιλα αυτό το καλοκαίρι και συµφωνήσαµε και οι δύο πόσο έχουνε ξεφύγει οι τιµές, ίσιωσε την πλάτη της και µου είπε ξαφνικά µε περηφάνια φοιτητή που µόλις πήρε το πτυχίο του ότι έβαλε βυζιά! ‘Το πρόσεξες;’ µε ρώτησε. ‘Έχει περίπου ένα χρόνο.’ Και τώρα τι να της έλεγα; Ότι µόλις την είδα σκέφτηκα ότι το τρώει το φαγητό της το βράδυ; ‘Έλα!’ της είπα, ‘Πλάκα κάνεις;’ - µε το πιο ξανθο-φιλεναδίστικο µου ύφος. Μέσα µου ευχόµουνα να κάνει πλάκα αλλά βλέποντας τα καλύτερα όντως είχαν µεγαλώσει από πέρσι… ‘Φαίνονται πάρα πολύ φυσικά. Νόµιζα ότι πάντα έτσι ήταν το στήθος σου’ της είπα. Τελικά πάλι την έκανα την πατάτα, µιας και τώρα που το σκέφτοµαι αυτή που δίνει τόσα λεφτά περιµένει να της πεις κάτι πιο…κολακευτικό. ‘Το ήθελα από πάντα µου λέει. Το είχα καηµό!’ Αυτής της είχα πιο πολύ θάρρος και τη ρώτησα πως πήγε η εγχείρηση. ‘Τίποτα δεν ήταν. Μπήκα τη µια µέρα στην κλινική και την άλλη γύρισα σπίτι.’ ‘Και πόσα πλήρωσες;’ ‘Χαττιρικώς 4 χιλιάρικα.’ ‘Εεεεντάξει’ της κάνω ‘πολύ φθηνά!’ µε ένα ύφος που θα το ζήλευε και η Δανδουλάκη αφού εσωτερικά ένιωθα το αίµα να ανεβαίνει στο κεφάλι µου και το εγκεφαλικό να πλησιάζει…

Στο γυρισµό µου για το σπίτι σκεφτόµουνα τι θα έκανα αν µου περίσσευαν 4 000 ευρώ. Αν είχα 4 000 ευρώ θα πήγαινα στη Νέα Υόρκη για 15 µέρες. Θα τα έδινα στη µάνα µου να αλλάξει το αµάξι που έχει φάει τα ψωµιά του και συνέχεια θέλει το µηχανικό από πάνω του. Θα άλλαζα τις κουρτίνες του σπιτιού µου- αν είχα βέβαια κουρτίνες. Δεν θα δούλευα για 3 µήνες και θα έκανα το γύρω της Ευρώπης µε τρένο. Και αν ήθελα να το παίξω και µητέρα Τερέζα θα έδινα και µερικά στους Γιατρούς χωρίς Σύνορα που προσπαθούν να βοηθήσουν τα παιδάκια στο Νταρφουρ… Αλλά να τα δώσω σε ένα γιατρό να µε κοιµίσει, να µε ανοίξει, να µου βάλει δύο σακουλάκια σιλικόνη, να µε ξανακλείσει και να µου δώσει ραντεβού σε καµιά δεκαριά χρονάκια για να επαναλάβουµε την όλη διαδικασία….δεν νοµίζω. Τώρα αν ένιωθα ότι βοηθάει την ‘καριέρα’ µου το όλο σκηνικό ίσως θα το έβλεπα διαφορετικά. Θα το έβλεπα σαν µια επένδυση που µακροχρόνια θα µου έφερνε έσοδα- για να το θέσω ευγενικά. Και για να µην παρεξηγηθώ πιστεύω ότι το γυναικείο στήθος είναι ότι πιο ερωτικό πάνω στη γυναικεία φιγούρα και σίγουρα ζηλεύω όταν βλέπω ένα ωραίο ‘αληθινό’ ντεκολτέ! Το θέµα είναι ότι παρόλο του µικρού µου στήθους δεν θα µου περνούσε ποτέ από το µυαλό µου η ιδέα της ‘προσθήκης’. Έβλεπα κι εγώ µικρή το Baywatch και έπαιζα και µε τις Barbie µου, άλλα τέτοιο όνειρο ζωής όπως το είχαν οι προαναφερθείσες γνωστές µου και φαντάζοµαι και εκατοντάδες γυναίκες γύρω µας πλέον, δεν το είχα ποτέ. Λες κάτι να µην πηγαίνει καλά µε µένα; Μετά σκέφτηκα τον πρίγκιπά που ακόµη περιµένω να µε βρει. Μήπως περιµένει να µεγαλώσει κάποιο µέρος του σώµατός µου για να δώσει σηµάδια ζωής; Αλλά, από την άλλη λέω αυτές οι δύο έχουν αυτό που θα λέγαµε µακροχρόνιες σχέσεις, άρα η επέµβαση δεν έγινε για να προσελκύσουν τον ‘πρίγκιπα’ και πιθανότατα να συγχρηµατοδότησαν το ‘έργο’ οι συγκεκριµένοι πρίγκιπες. Βέβαια δεν µου ακούγονται πολύ ‘παραµυθένιοι’ οι τύποι και ούτε θα είναι πολύ ευτυχισµένοι όταν ίσως κάποια στιγµή απολαµβάνει άλλος ‘ιππότης’ αυτά που ακόµη θα πληρώνουν µε δόσεις.

Οι σκέψεις µου πραγµατικά µε είχανε στοιχειώσει εκείνο το βράδυ. Έπρεπε να τα βγάλω από µέσα µου. Να µιλήσω µε κόσµο για να συνειδητοποιήσω αν κάτι πάει λάθος µε µένα ή µε αυτές τις δύο! Πήγα για ποτό µε δύο κολλητές το βράδυ και το θέµα µονοπώλησε τη βραδιά. Άκρη δεν βγάλαµε για το ποιος έχει άδικο, αλλά συµφωνήσαµε και οι τρεις ότι αν είχαµε τα λεφτά θα πηγαίναµε όλες µαζί στη Νέα Υόρκη και δεν θα τα ‘βάζαµε’ πάνω µας σε εµφανές σηµείο που να τα βλέπει όλη χώρα. Α, και καταλήξαµε στο συµπέρασµα ότι στο ‘Ούζου Μέλαθρον’ έχει πολύ καλύτερα πιάτα από τα ‘Βυζάκια της Μαρίας’...

(τα «Βυζάκια της Μαρίας» είναι πιάτο που σερβίρεται στο «Ούζου Μέλαθρον» της Θεσσαλονίκης, για όσους δεν ξέρουν από Θεσσαλονίκη…)