Σκέψεις πάνω στο γιαούρτι, το κωλόχαρτο και το χέσιμο…

Η ιδέα να γράψω αυτό το κείμενο μου ήρθε ένα πρωί ξημερώματα Σεπτέμβρη, ενώ καθόμουνα στη λεκάνη της τουαλέτας με ένα βιβλίο στο χέρι.  Πρόκειται για μια απλή λογική αλληλουχία σκέψεων, όπου η επόμενη συνεπάγεται της αμέσως προηγούμενης και από αυτή εξάγεται η αμέσως επόμενη. Ακούστε λοιπόν τι σκέφτηκα… 

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων. Η πρώτη είναι αυτών που πάνε στο σούπερμαρκετ και ψάχνουν να βρουν αυτά τα θαυματουργά σκευάσματα, τύπου γιαούρτι, που μέσα σε 10 μέρες υπόσχονται να τους ανοίξουν τη «δίοδο» του εντέρου και θα βρουν την «ανακούφιση». Η δεύτερη, είναι αυτών που δεν αντιμετωπίζουν τέτοιου τύπου προβλήματα και έχουν αναθεωρήσει πλέον τις απόψεις τους για το γιαούρτι επειδή έχει γίνει όλος αυτός ο χαμός  με τις διαφημίσεις, οι οποίες έχουν συνδέσει αυτό το υπέροχο σκεύασμα με την πράξη της αφόδευσης. Εγώ ανήκω στη δεύτερη κατηγορία. Δόξα το Θεό υγιέστατο το έντερο. Μάλιστα πιστεύω ότι τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις της ανθρωπότητας τις σκέφτηκε ο ανθρώπινος νους μέσα σε εκείνα τα λίγα λεπτά πριν την «απελευθέρωση». Για τα σκατά μίλησε και ο Κούντερα και συμφωνώ απόλυτα με όσα είπε. Εγώ θα σας μιλήσω όμως για κάτι που σχετίζεται έμμεσα με το θέμα.

Σκεφτείτε λοιπόν ότι ξυπνάτε πρωί πρωί και ετοιμάζεστε για τη δουλειά – θα σας το περιγράψω σαν αμερικάνικη ταινία αλλά ξέρω ότι πολύ πιθανό δεν το κάνετε έτσι… σας συγχωρώ. Χτυπάει το ξυπνητήρι-κινητό. Βλέπετε την ώρα, πατάτε το snooze. Μετά από 9 λεπτά ξανακτυπάει και αποφασίζετε ότι θα αργήσετε και σηκώνεστε. Φοράτε την ρόμπα σας- λουλουδάτη σατέν για τις γυναίκες, μπλε χοντρό μπουρνούζι για τους άντρες. Αρχικά πάτε στην κουζίνα, ανάβετε την καφετιέρα – την οποία φυσικά είχατε ετοιμάσει από το προηγούμενο βράδυ με φίλτρο, καφέ, νερό και τα σχετικά. Στη συνέχεια ανοίγετε την εξώπορτα σας. Απλώνεται μπροστά σας η απέραντη έκταση από καταπράσινο γρασίδι που διαθέτει η μονοκατοικία σας στα προάστια και ακριβώς εκείνη την ώρα περνάει από μπροστά σας το παιδί με τις εφημερίδες, πάνω στο ποδήλατό του. Ρίχνει μια προς το σπίτι σας και τρέχει ο σκύλος σας- ράτσας λουκάνικο μακρύτριχο, χρώματος καφέ σοκολατί- και σας τη δίνει. Του λέτε «τι καλό σκυλάκι που είσαι!!!» και πάτε να βάλετε τον καφέ Κολομβίας, που μόλις ετοιμάσατε, στο φλιτζάνι σας. Παίρνετε τον καφέ σας και πάτε προς το «μέρος»- ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το λέμε «μέρος»… νομίζω μόνο στην Κύπρο το λέμε έτσι. Στο «μέρος» που λέτε, κάθεστε στην τουαλέτα. Ανοίγετε την εφημερίδα σας διάπλατη και αρχίζετε να διαβάζετε για τις επικείμενες εκλογές ή τα ζώδια. Έχετε σκεφτεί  όμως ποτέ, ότι αυτό που κρατάτε στα χέρια σας είναι ουσιαστικά μια άλλη μορφή κωλόχαρτου; Ή έχετε συνειδητοποιήσει ότι η πρώτη ύλη για να φτιαχτεί το κωλόχαρτο σας, η εφημερίδα, αλλά και το κουτί που περιείχε μέσα το γάλα που βάλατε πριν λίγο στον καφέ σας, είναι η ίδια; Μπορεί και να το έχετε σκεφτεί και χαίρομαι πάρα πολύ που δεν σκέφτομαι μόνο εγώ τέτοια «σοβαρά ζητήματα».

Αλλά ας προχωρήσουμε τη μέρα σας παρακάτω. Ετοιμάζεστε λοιπόν, αποχαιρετάτε σύζυγο-ερωμένη-παιδιά-υπηρετικό προσωπικό-γατιά-σκυλιά-καναρίνια-φυτά και φεύγετε για τη δουλειά. Είστε πολύ περήφανοι για τη δουλειά σας γιατί δουλεύετε σε μια μεγάλη φίρμα, στον εικοστό ένατο όροφο ενός γυάλινου πύργου σχεδιασμένο από έναν αρχιτέκτονα του star system. Τη θέση την πήρατε με πολύ κόπο. Για να την πάρετε, ταχυδρομήσατε ένα χοντρό φάκελο που είχε μέσα απολυτήριο λυκείου, πτυχία, διπλώματα, proficiency, superior, συστατικές επιστολές, φωτογραφίες, μέχρι και πιστοποιητικό γεννήσεως... Ένα μάτσο «κωλόχαρτα» δηλαδή. Αλλά είμαι σίγουρη ότι δεν έχετε σκεφτεί ότι σκουπίζετε τον ωραίο σας πισινό κάθε πρωί πριν πάτε στη δουλειά σας με ένα πράγμα που αν το δούμε ψυχρά, επιστημονικά, από άποψης υλικού, είναι το ίδιο με αυτά που δείξατε για να πάρετε τη δουλεία. Και σκεφτείτε τώρα ότι στη δουλεία πάτε, εντάξει για το γόητρο του να λες ότι κάνεις καριέρα και δουλεύεις σε φίρμα, αλλά κυρίως για να βγάζετε το ψωμί σας. Πληρώνεστε στο τέλος του μήνα με μια επιταγή. Την οποία επιταγή πάτε στην τράπεζα και την κάνετε μετρητά… και καταλαβαίνετε που το πάω… ένα και το αυτό με το κωλόχαρτο, και η επιταγή και τα χαρτονομίσματά σας.

Από τότε όμως που πήρατε τη δουλειά σας έχουν περάσει δέκα χρόνια- μην ανησυχείτε, ακόμη έχετε τη γοητεία σας- αλλά ένα νέο στέλεχος που προσλήφθηκε πριν ένα μήνα υπέβαλε όλα του τα «χαρτιά» ηλεκτρονικά- μη σας πω έκανε και τη συνέντευξη μέσω Skype. Επίσης, την προηγούμενη βδομάδα πληροφορηθήκατε ότι η εταιρεία θα σας καταθέτει το μισθό σας σε λογαριασμό σε τράπεζα και σας έχει εκδώσει και μια πιστωτική κάρτα. Με τις πιστωτικές και την προαγωγή ύστερα από δέκα χρόνια δουλειάς, εσείς την είδατε και πολύ στέλεχος και αποφασίσατε ότι θέλετε να διευρύνετε τους ορίζοντες σας και γι’ αυτό διαβάζετε πλέον μόνο on-line την επικαιρότητα από διάφορα site, ας πούμε από αυτό της New York Times ή της Herald Tribute. Μέχρι στιγμής σας έχω αναιρέσει όλες τις χρήσεις του χαρτιού που σας υπέδειξα πιο πάνω και τις έχω αντικαταστήσει με ηλεκτρονικές μορφές εκτός από μια. Αυτή του κωλόχαρτου…

Η απορία μου εμένα τώρα είναι: πότε θα βρεθεί κάτι να αντικαταστήσει το κωλόχαρτο; Θα ζήσουμε ποτέ να δούμε το e-κωλόχαρτο; Ή θα έρθει κάποτε η μέρα που δεν θα έχουμε ανάγκη για «ξαλάφρωμά» και αυτόματα θα καταργηθεί το κωλόχαρτο σύμφωνα με το δίπολο αγοράς-ζήτησης; Αν λοιπόν έρθει αυτή η μέρα, που δεν θα αφοδεύουμε δηλαδή, τότε θα σταματήσουν και οι ηλίθιες διαφημίσεις για τα γιαούρτια που ενεργοποιούν τα έντερα και θα μπορέσω επιτέλους να ξαναφάω γιαούρτι χωρίς να σκέφτομαι το χέσιμο!!!