Συμβουλές προς ένα φίλο...

Και να που ο έρωτας κάπου τελειώνει.

Να που η ζωή σταματάει να είναι ένα μιούζικαλ.

Να που έρχεται η ώρα που ξαναγίνεσαι σαν όλους εμάς.

Η αέναη αναζήτηση είχε σταματήσει προ πολλού για σένα.

Είχες βρει αυτό που έψαχνες και ζούσες για αυτό.

Είχες διπλές ανάγκες να καλύπτεις.

Εκείνες που είχαν προτεραιότητα δεν ήταν δικές σου.

Είχες γίνει αυτό που ήθελε ο άλλος

ή τουλάχιστον νόμιζε ο άλλος ότι ήθελε.

Και όντως αυτό ήθελε, τότε.

Ήσουν εκεί ολόκληρος και νόμιζες ότι ήταν αμοιβαίο.

Και ήταν.

Πώς να καταλάβεις ότι ο άλλος άλλαξε;

Πώς να καταλάβεις ότι δεν έκανες κάτι εσύ;

Πώς να καταλάβεις ότι δεν μπορούσες να κάνεις κάτι αλλιώς;

Κι ύστερα, πώς να μπεις στη διαδικασία που άφησες;

Πώς να γίνεις ξανά, αυτό που ήσουν παλιά;

Πώς να γίνεις ξανά κυνηγός;

Το θήραμα ήταν καλό.

Ήταν το τέλειο- ή πίστεψες με τον καιρό ότι ήταν το τέλειο.

Πίστεψες ότι θα σε κρατούσε για πάντα,

ότι δεν θα χρειαζόταν ξανά να μείνεις μόνος.

Εξήγηση δεν πήρες, αρκέστηκες σε κάποια μισόλογα.

Ζητάς από άλλους να απαντήσουν το γιατί…

Ένα γιατί που δεν υπάρχει…

Ένα γιατί, που μάλλον αναπάντητο θα μείνει.

Είναι σημαντικό για σένα να βρεις απαντήσεις,

να διορθώσεις το λάθος,

αλλά αυτό το λάθος δεν ήταν δικό σου για να το διορθώσεις.

Τα συναισθήματα είναι άνθρωποι κι αυτά.

Δεν ελέγχονται για πολύ καιρό.

Κάνουν αυτό που θέλουν στην αρχή,

φουντώνουν στη συνέχεια,

μετά κάνουν υπομονή για χάρη σου

μέχρι μια μέρα να σκάσουν.

Σε έπνιξαν και σε ανάγκασαν να φύγεις,

να αφήσεις τα καλά σου πίσω και να βγεις έξω, μόνη.

Να πάς εκεί που εσύ δεν θες να πας…